Groezrock 2017, dag 2 (deel I)

Mosh op het menu

Na een meer dan geslaagde eerste dag op Groezrock, maakten we ons zondag op voor een nieuwe festivaldag vol zware gitaren, stagedives en andere gezellige onderonsjes. Het zonnige weer zorgde bovendien nog voor een extra troef, en dus stapten we met een glimlach tot achter onze oren de weide op.  

Bent Life (**) mocht op deze tweede festivaldag de spits afbijten. Deze band uit Nebraska timmert al enige tijd aan de weg met een rechttoe, rechtaan vorm van zwaardere hardcore, volledig in lijn met werk van heel wat bands uit de vroege jaren negentig. Songtitels als 'Kick', 'Thanks for nothing' en 'War' schetsen dan ook een goed beeld van het geluid dat Bent Life voortbrengt: energiek en hard, maar voornamelijk ook weinig materiaal dat echt bijblijft. Het belette een enthousiast publiek echter niet om het stevig op een moshen te zetten. Meteen goed wakker!

Dan had de muziek van het Leuvense drietal Brutus (****) heel wat meer om het lijf. Met een zichtbare dosis goesting begon de band aan een set die van begin tot einde wist te boeien. En dat hoeft niet te verbazen, want het geluid van Brutus valt haast onmogelijk in te delen in de traditionele hokjes. Met de withete riffs van 'March' werd het concert met brute kracht in gang getrapt, zonder dat de spreekwoordelijke teugels daarbij zelfs nog maar een beetje gelost werden. 'Drive' wist live zo mogelijk nog meer te overtuigen dan op plaat, en diezelfde energie was ook terug te horen in 'Justice de Jullia II'. Brutus slaagde er dan ook in om hun frisse mix van post-rock, metal, en ja, zelfs pop met een ogenschijnlijk gemak én bakken spelplezier over te brengen. Met grote waarschijnlijkheid de beste band van de dag. 

Op de mainstage was het dan weer de beurt aan Ignite (***) om de festivalweide op een hoopje te spelen met hun intense, melodische hardcore. Wie zich nog hun passage uit 2007 op Groezrock herinnert, weet dat de band garant kan staan voor een potige liveshow. Vraag dat maar aan de jongeman die toen afgevoerd moest worden met een draagberrie. Zover kwam het zondag gelukkig niet, al bestond de setlist ook dit keer weer voor een groot stuk uit materiaal uit 'Our darkest days' - tot op heden wellicht hun beste plaat. Met 'Poverty for all' werd een wervelwind opgetrokken die pas na afsluiter 'Bleeding' terug ging liggen. Ook oldies als 'A place called home' en 'Veteran' stonden als een huis en konden op behoorlijk wat bijval rekenen. En toegegeven, zelfs die 'Sunday bloody sunday'-cover zingen we stiekem maar wat graag mee.