Groezrock 2017, dag 1 (deel I)

Oude rotten en jonge wolven

Aah, Groezrock! Wat is het ieder jaar uitkijken geblazen naar dat laatste weekend van april, wanneer in Meerhout steeds het startschot van de Belgische festivalzomer wordt gegeven. Ook dit jaar had de organisatie van het punk- en hardcorefestival opnieuw een gevarieerde line-up weten samen te stellen, en dus gingen wij maar wat graag een kijkje nemen.

Zo begonnen we onze reis aan de mainstage, waar Swingin' Utters (**) na jaren speculeren eindelijk kon aantreden op Groezrock. Toch wist het legendarische vijftal uit de Fat Wreck-stal niet helemaal te overtuigen. Hun street punk en rock-'n-roll was stevig en onversneden maar werd iets te routineus gebracht. Wellicht zouden de deuntjes van Johnny 'Peebucks' Bonnel en co op een later tijdstip wat beter aanslaan.

Next up was Trade Wind (***), de eerste groep die we meepikten op de Watch Out-stage. Ondanks het feit dat leden Jesse en Tom voornamelijk furore maken bij hardcorebands Stick To Your Guns en Stray From The Path, werd Trade Wind voortgestuwd door een geluid dat eerder het midden hield tussen dat van Deftones en Thrice - niet toevallig twee van de headliners die avond. Ook hoorden we bij momenten wat flarden Brand New, wat op heel wat instemmend geknik bij het publiek kon rekenen. Heerlijk wegdromen in het namiddagzonnetje, afgewisseld met wat fikse uithalen en een stemgeluid dat in melancholie gedrenkt was. Aanrader!

Tijd dan voor Oathbreaker (***). Met 'Rheia' leverde deze Belgische band vorig jaar nog een dijk van een plaat af, waarop hun hybride mix van black metal, hardcore en shoegaze verder werd uitgekristalliseerd. Daar werd naar goede gewoonte ook op Groezrock weer volop uit geput, al gooide een paar geluidsproblemen roet in het eten toen Oathbreaker er na de onheilspellende opener '10:56' de beuk in wou zetten met 'Second son of R.'. Het stemgeluid van frontvrouw Caro Tanghe was dan ook niet waar te nemen in de overdonderende geluidsmuur van gitaren en blastbeats. Toch wist Oathbreaker de valse start recht te zetten met het knappe 'Immortals', en ook hun energieke performance maakte een soms nogal rommelige geluidsmix meer dan goed. 

Met Cro-Mags (***) haalde de organisatie van Groezrock dit jaar opnieuw een monument uit de New Yorkse hardcorescene naar Meerhout. De snoeiharde opener 'We gotta know' zette meteen de toon voor wat komen zou gaan: véél materiaal uit debuutplaat 'The age of quarrel' en frontman John Joseph die in z'n kenmerkende hyperkinetische stijl de troepen aanvoerde. 'World peace', 'Street justice' en zelfs een Bad Brains-cover: allemaal passeerden ze de revue. Voornaamste troef van Cro-Mags blijft echter dat Mackie Jayson nog steeds achter de drums zit om er op onnavolgbare wijze de meest krankzinnige grooves uit z'n mouw te schudden. De levensgevaarlijke moshpits van weleer zagen we niet, wél een hoop ambiance en een pak hardcoreklassiekers die meer dan 30 jaar na datum nog steeds relevant blijken te zijn.