Front 242, AB

Bonzende introductie tot EBM van de pioniers zelve

Er zijn zo van die vaderlandse bands die je op z’n minst één keer live aan het werk moet gezien hebben. Front 242, pioniers van het genre dat begin jaren ’80 de stempel Electronic Body Music (EBM) opgeplakt kreeg, stond zo al even op onze wishlist. Al moeten we daar eerlijkheidshalve onmiddellijk aan toevoegen – wijt het aan onze jeugdige leeftijd en het feit dat we diep vanbinnen veel softer zijn dan we laten uitschijnen –  dat hun oeuvre, op succesplaat ‘Front by front’ na, voor een groot deel aan ons voorbij gegaan is.

Een betere introductie dan het tweede luik van hun AB-tweedaagse hadden we ons niet kunnen wensen. Een EBM-hoogmis als het ware. Het publiek mocht dan wel vooral uit enthousiaste veertigers en vijftigers bestaan, die erop gebrand waren om uit de bol te gaan op de harde machinale beats van hun jeugd, toch had de band op het podium duidelijk even resoluut beslist om er niet louter een nostalgietrip van te maken. Daar kan je alleen respect voor hebben, maar de overweldigende pletwals van beats en visuals was soms niet nauwkeurig genoeg afgestemd.

Wanneer dat wel het geval was, toonde Front 242 zich een ware lust voor oog en oor. Zo gaf ‘Commando mix’ met oorlogstaferelen op de achtergrond en een perfect getimede lichtshow je als toeschouwer een onbehaaglijk gevoel dat moeilijk af te schudden bleek. Het kan raar klinken, maar net dat gevoel tilde het nummer naar een bijzonder hoog niveau. Uitgekiend, strak, confronterend en boenk erop. Op zo’n momenten stond er een band op het podium die werkelijk niks aan relevantie had ingeboet en z’n publiek op haar wenken bediende.  

Het was geen verrassing dat hits als ‘No shuffle’, ‘Im Rhythmus bleiben’ en uiteraard ‘Headhunter’ de parterre van de AB in een kolkende mensenzee omtoverden, maar ook voor de niet-ingewijden waren er met ‘Moldavia’ en ‘W.Y.H.I.W.Y.G.’ een aantal ontdekkingen die naar meer smaakten.

Neemt niet weg dat er in de set ook wat mindere momenten zaten, waar de lichtshow vooral verblindend was – en dat mag je zeer letterlijk nemen, want we zagen een uur later nog sterretjes – en de beats naar geluidsbrij neigden. Vooral afsluiter ‘Punish your machine’ was in dat bedje ziek. Om het in de woorden van ons leuke gezelschap te stellen: dat was ‘de song te veel’, waardoor het optreden met een onverwacht dipje afsloot.

Details Concerten
Concert datum:
02-12-2017