Flying Horseman, Handelsbeurs Gent

Bezwerend

Flying Horseman is zowat het nieuwe paradepaard van de Belgische alternatieve rock. Of postfolk. Of postrock als je wilt. Niet voor één gat te vangen deze band. En dat is maar goed ook.

Ze speelden hun nieuwe plaat ‘City, Same City’ integraal. Met uitzondering van de song ‘One Note’. En dan nog eens in de volgorde van de plaat. De kans dat je serieus op je bek gaat is er dan wel, want een vluchtroute is er niet.

Maar Flying Horseman slaagde met glans. Meer nog, de sfeer van het album kreeg live nog een meerwaarde. De plaat is sowieso een verhalend muzikaal werkstuk met de ‘stad’ als metaforisch vehikel om verhalen van al dan niet verstikkende relaties, bezorgdheid over zijn stad – Antwerpen om een koe een koe te noemen -  en de bezwering van de eigen persoonlijke demonen aan op te hangen.

Alles was er boenk op. De backbone van bas en drums/percussie, de sirenenzang van de zusjes Maieu (Ik zou zeggen “geef die zussen een eigen band” moest dat al niet zo zijn), de kleine elektronische toetsen en het meanderende gitaarspel van Bert Dockx. Dat gitaarspel verstrengeld trouwens prachtig met het ander gitaarwerk van Milan Warmoeskerken. En ik weet, het is een groepsplaat wil de frontman vooral heel duidelijk stellen, maar live slorpt hij toch het gros van de aandacht op durf ik zo gokken. Het is een plezier om de man te zien spelen. Hij speelt op het kruispunt van lome touaregblues, jazz, rock-erupties, blues en roots. En allemaal ingehouden. Volledig synchroon met de nummers die constant het gevoel geven dat ze willen uitbreken. En dat gebeurt dan ook. Zuinig, maar het gebeurt. Een beetje als tantrische seks eigenlijk. Of beter nog: als een string rond de reet van Sergio: het kan ieder moment losschieten.

Live is nog maar eens duidelijk te zien hoe complex de nummers in elkaar zitten. De structuur is redelijk duidelijk maar het zijn de details, de tempowissellingen en verschillende motiefjes die ze zo uitdagend maken. Leg daar nog eens een waas van psychedelica over en je krijgt – vergeef mij het cliché – topmateriaal. Topmateriaal dat zindert van sfeer. Sfeer die een beetje in de ziel kerft. Maar als het op deze manier gebeurt dan willen wij graag in de rij staan om onze ziel te laten misbruiken. Het is een melacholie waar wij ons thuis in voelen. We zitten nu eenmaal zo in elkaar.

En de magie werkte. Je kon het niet zo direct zien aan het publiek – daar leent de muziek zich nu niet echt toe – maar de lucht was er bij momenten te snijden. En hoewel de concertzaal een aangename temperatuur had, voelde ik toch een streep zweet langs mijn rug. Door de broeierigheid van de muziek. Bindteksten passen ook niet in dit concept en werden dan ook wijselijk weggelaten. Bert Dockx zal er niet rouwig om zijn. Ik heb het gevoel dat hij beter via zijn gitaar spreekt dan via zijn micro. Ons niet gelaten, integendeel.

We werden nog op twee bisnummers getrakteerd: ‘Twist’ en een prachtig ‘America is Dead’. Waarna wij een beetje verdwaasd de Gentse avond inwandelden.

Details Concerten
Jaar:
2013