Florence + The Machine, 'Ceremonials'

Koningin der crescendo's

Meestal vaardigen we geen bevel tot kroning uit, dus wat dreef ons deze wél keer zover? We hoorden 'Ceremonials' van Florence + The Machine. Geleidelijk evolueerde deze plaat van ondoordringbare massa bombast tot indrukwekkend staaltje crescendokunst.

Op haar debuutalbum 'Lungs' spreidde ze al een voorliefde voor grote onderwerpen en dramatische instrumentatie tentoon. Die evolutie wordt overtuigend voortgezet op album nummer twee. Harp, viool en vooral zeer aanwezige drums stuwen haar stem, en in veel gevallen ook het kleine koor, naar ongeziene krachttoeren. Je krijgt er geen speld tussen; die dichtheid is intens maar werkt ook verstikkend voor de luisteraar.

Hoe het ook zij, het openingskwartier is ongeëvenaard; ze danst op het kerkhof als onderdeel van 'my own secret ceremonials' in 'Only if for a night', schudt de duivel en andere lastposten van zich af op 'Shake it out' en bezingt de verdrinkingsdood van Virginia Woolf op 'What the water gave me'. De strakke, rollende drums en het dreigend orgeltje worden secuur als nieuwe elementen tegenover de vertrouwde harp en harmonische samenzangen geplaatst. 'So lay me down / let the only sound / be the overflow' wordt bezeten gezongen, instrumentaal nu eens gestript, dan weer opgebouwd tot het ultieme crescendo rond het drieminutenpunt wordt ingezet.

Eenzelfde catharsis valt te beleven bij absoluut albumhoogtepunt 'No light, no light'. Het begint misleidend met een soort korrelgolf die slechte dancenummers inluidt, maar ontpopt zich al snel tot het kloppend, hoopvol hart van het album. Florence bezingt haar grote liefde terwijl harp en gitaar de toon zetten voor een dwingende cadans. Alles werkt naar een bloedmooie climax toe en ook de meest emotionele uithaal van heel 'Ceremonials':  'but it's so hard, my love, to say say it's you all alo-o-o-ong'. Alle dramatiek en hartperikelen vervat in twintig seconden. Wereldnummer.

'Seven devils', 'Strangeness and charm' en 'Leave this body' blinken uit in hun donkere, originele elementen. Maar we blijven een beetje op onze honger zitten bij de uitgesproken positieve, lichtvoetige nummers. 'Breaking down' - mét foute MGMT-invloeden - is het nummer te veel, 'Spectrum' redt zich nog net, maar 'Lover to lover' bewijst soulvol dat opgewektheid niet noodzakelijk cliché is.

Torenhoge verwachtingen werden ingelost. Kippenvel zette op. Spanningsbogen maakten overuren. Meeslepende melodieën beroerden de emoties. Zwierige choreografie werd mentaal uitgetekend. We stellen aan jou voor: Florence Welsh, de koningin der crescendo's.

Details Album
Band:
Florence + The Machine
Album:
Ceremonials
Platenmaatschappij: Universal Records Ltd.
Jaar:
2011
Tracks:
  • Only if for a night
  • Shake it out
  • What the water gave me
  • Never let me go
  • Breaking down
  • Lover to lover
  • No light, no light
  • Seven devils
  • Heartlines
  • Spectrum
  • All this and heaven too
  • Leave my body