Fleet Foxes, Vorst Nationaal

Intimistische massabezwering

Fleet Foxes is een van die schijnbaar 'kleine' groepjes die er op onverklaarbare wijze in geslaagd zijn bijna reusachtig groot te worden. Het Amerikaanse sextet uit Seattle – al zou je ze op basis van hun muziek San Francisco toewijzen – brengt een soort hippievriendelijke en intimistische folkrock. Je zou de jongens zó uitnodigen op je met bloemen overladen tuinfeest, dat je logistiek achronologisch zou laten plaatsvinden in de winter omdat ook dát deel uitmaakt van de sfeer die Fleet Foxes creëert.

Deze sfeer mogen overbrengen in een grote zaal als Vorst Nationaal kan echter een vergiftigd geschenk zijn, gezien fluisterliedjes niet echt gehoord worden tot in de nok van een muziekarena. Zanger Robin Pecknold en de zijnen stonden dan ook voor een uitdaging.

Waar opener ‘The Plains/Bitter Dancer’ nog wat lauw ontvangen werd, konden de jongens echter op wild enthousiasme rekenen zodra ‘Mykonos’ werd ingezet. Hoewel het nummer zijn eenvoud bewaarde, droeg de sfeer toch naar de bovenste rijen. Vooral multi-instrumentalist Morgan Henderson stond in de kijker door de manier waarop hij en zijn schriele lijf met het grootse gemak wisselden tussen dwarsfluit, Monty Pythonachtige kokosnoot, basgitaar, viool, accordeon enz. De schijnbaar sneeuwbeladen flower power taferelen op het projectiescherm achter de groep maakten het tafereel af.

Een eerste instrumentstempauze viel na ‘English house’: er werd wat getokkeld en onderling gewisseld alvorens de sfeer terug op gang werd getrokken. Dat zanger Robin Pecknold nog steeds geen ervaren frontman is, bleek uit zijn poging tot interactie na ‘Bedouin dress’: een bedeesde “How’s it going?” werd gevolgd door een rugtoekering zonder op het antwoord te wachten. Dat het genoemd publiek zich van dit laatste eigenlijk niets aantrok, was dan weer bewijs van de sterkte van Fleet Foxes’ nummers en de manier waarop ze het gevoel er desondanks inbrachten.

Het optreden vloog evenwel voorbij. Hoogtepunten waren ‘Sim Sala Bim’ waarbij het leek alsof Morgan Henderson zijn vioolstok kapot speelde, en het eeuwig lieflijke ‘Protector’. Met ‘White Winter Hymnal’ hing het dromerige kerst- en wintergevoel nog meer in de lucht dan door de sneeuwige projectieschermen tevoren al het geval was, wat we, als schaamtelijke kerstfans, evenmin een minpunt noemen.

Deze schermen zelf daarentegen, werkten soms ronduit storend, gezien discoachtig fluorescerende, bewegende vierkanten en bollen soms afleidend werkten en willekeurig naast de muziek leken voorbij te flitsen. En nu we toch bezig zijn over de spijtig genoeg niet geheel afwezige minpunten: was het echt nodig om quasi na elke twee nummers de boel voor schijnbaar minutenlange pauzes plat te leggen om instrumenten te stemmen? Verdient een groep die in Vorst staat niet genoeg om dit op voorhand te doen? Of om dit tijdens het spelen te laten doen door anderen? Neen?

Soit, tot zo ver onze frustratie. Vooral omdat het concert ons buiten deze twee details helemaal in de ban had. 'Lorelai' sleepte ons mee, en het door Pecknold solo gezongen nieuwe nummer ‘I let you’, dat als eerste encore mocht fungeren, werkte geheel beklijvend. Spijtig dus dat een aantal details deze grote ‘kleine groep’ toch nog wat klein hielden.

Details Concerten
Concert datum:
2011/11/30 19:42:34
Locatie: Vorst Nationaal