Drie sterren, omdat de plaat te kort is. Dat heb je wel eens met een ep. Hoewel het vinyl al in december vorig jaar werd gesignaleerd in de duistere steegjes van Gent, lijkt de aandacht voor Embers pas nu toe te nemen. Vrees niet, je meest gehate radiostation zal het niet in zijn playlist durven opnemen. Daarvoor leunt Embers te veel aan het donkere industrial-wave-verleden van de jaren tachtig. Weliswaar met een vleugje weerbarstige noise overgoten.
Kille drums, een aanzwengelend gezoem, paniek en de hel breekt los. 'Nie' is een afbrokkelende industrial dwangbuis van speelse melodieën en chaos. Ook 'Moeder' houdt van diezelfde schizofrenie waarin niets is wat het lijkt. Speelgoed versus de stoutse dromen. Alsof de grote broer het nakomertje schrik wil aanjagen. Het 'lalala'-refrein lijkt gepikt uit het oeuvre van die andere duistere nachtegalen Apse, in het kader van sfeerschepping. Het rode vinyl spuwt puur gif.
De overheersende taal is een West-Vlaams dialect dat enigszins verstaanbaar de ruimte vult. Het stoot niet af maar intrigeert. Op een eigenwijze manier. Dat de twee heren van eenvoud in hun moedertaal houden, is de rode draad op 'Metrognome'. '1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9'. Je zingt het mee, in hun dialect, want je eigen klanken passen niet bij de spuugfrequenties van Embers.
Embers overleeft in een atoomschuilkelder. Diep ondergronds en zich onbewust van iets menselijks. 'Lichtzwart' is het pure, het gevaarlijke in het bestaan zonder dat de band als een bulldozer je hart platwalst. Het is de vinnige alertheid van de overlevenden die beroep doen op het krakend vinyl van een stokoude Fad Gagdet-plaat. Hun enig muzikaal dieet. Daaruit plukten zij 'Insecticide' en hervormden het tot 'NSCTCD', hun vunzigste interpretatie, tot iets dat klinkt als het Mechelse stokoude Aroma Di Amore, in wanhoop.
'Swamp Thing' is net dat. Vettig, broeierig en ranzig. Puur door wat er op de achtergrond gebeurt. De riff trekt en sleurt, als een gevaarlijk moeras, de diepte in. Naar de bunker waar Embers vertoeft. Een akelige ruimte waar je liever weg wil van lopen. Je wil je niet blootgeven aan het geruis en geraas van de band. Helaas. 'Lichtzwart' is het enige lichtstraaltje opvangen, gekneveld bij leven en welzijn en Embers aanschouwen. En stoppen net daar waar aanbidding begint. Die bewaar je best voor het volleerd album.
Reageer