El Yunque, ‘Boxes’

Pokkerijders

De vorige plaat ‘Baskenland’ zat - als een rijpe zweer – vol met herrie van de beste soort. 'Boxes', hun derde plaat, brengt El Yunque gewoon in eigen beheer uit, opgenomen in hun eigenste barak, een muzikaal labo waar het niet aankomt op een gestoorde professor meer of minder.

Het is een hoogmis geworden van piepende en krakende gitaren die wild aan de ketting trekken en verschroeiend door uw hoofd scheuren, avantgardistische declamaties en muzikale vrijbuiterij. Noiserock? Ja, maar dan het soort dat zijn voeten veegt aan wat noiserock dan ook maar zou moeten zijn.

De ene keer razend en met schuim op de bek (‘Nafi’), maar evengoed met de voet van het gaspedaal voor een kunstzinnig intermezzo of een muzikaal onderonsje dat naar free jazz smaakt – luister maar naar bepaalde stukken uit ‘Deer’. De songs lopen stuk voor stuk uit de rij en daar kunnen we enkel blij om zijn. ‘Cinder’ is nu al een favoriet omdat de gitaren zo geweldig rond dat herhalend thema walsen, terwijl de intensiteit telkens wat wordt opgeschroefd. Wij horen nog steeds dezelfde geesten in de songs ronddwalen, zelfs al lijken ze wat de weg kwijt. Zo doet het titelnummer ‘Boxes’ ons aan Big Black denken. Nonkel Albini zou zonder twijfel trots zijn op deze song. We horen ook hier en daar Fugazi of the Pixies, maar dan door een serieuze mangel gehaald.

En het kan niet op, want blijkbaar zijn ze ook basketbalfans, waarom staan er anders twee songs op die de naam van een NBA-ster meekregen, en nog niet de minste: Scottie Pippen en Michael Jordan. Het schijnt allemaal toeval te zijn geweest, maar wij blijven liever in de waan. ‘Scottie Pippen’ is de opener van deze plaat en zet meteen de toon door hakkelende gitaren af te wisselen met dramatische strijkers, om kort daarna in een heerlijk ritme met nog meer hakkende gitaren te vallen, piepende en krakend, dat wel. Het einde is pure tegendraadse noiserock, het soort dat wij misschien wat meer hadden willen horen op deze plaat, maar je hoort ons absoluut niet klagen.  

‘Michael Jordan’ is dan weer gewoon een niemendalletjes-sample uit een toespraak van de grootste. Totaal overbodig, maar waarschijnlijk op de plaat gepleurd om voor een draad te zorgen. ‘Tired of dressing …’ is een broeierige sleper met ingehouden beloftes. Een nieuw gezicht voor El Yunque maar een waar wij graag naar knipogen. Afsluiter ‘Dog Park’ hakt er nog eens grof in terwijl op de achtergrond een klarinet wordt mismeesterd. Een mantra voor een promiscue nacht op speed.

Samengevat: alweer een goede plaat van deze Limburgse loco’s. 

 

Details Album
Album:
Boxes
Platenmaatschappij: Stabwaf Records
Jaar:
2017
Tracks:
  • Scottie Pippen
  • Tired Of Dressing Like A Girl
  • Nafi
  • Deer
  • Cinder
  • Boxes
  • Michael Jordan
  • Dog Park