DAAU, 'DAAU Spielt DAAU - Hineininterpretierung'

Als een zilveren bruiloft

Een kwarteeuw geleden zag het meest opwindende acroniem uit de Belgische muziekscene – DAAU – het licht. Een citaat uit Herman Hesses Steppewolf (1927) sierde de eerste albumhoes en las als een programmaverklaring: Anarchistisch nachtelijk vermaak! Magisch theater! Toegang niet voor iedereen. Alleen voor gestoorden! Wie kennismaakte met de ‘Drieslagstelsels’ verloor inderdaad even zijn verstand.

25 jaar later vonden de jongens van Die Anarchistische Abendunterhaltung het tijd om de balans op te maken van een grillig muzikaal parcours. Tien albums passeerden de revue, minstens evenveel genres werden verkend en ook de bandsamenstelling was nooit vormvast. Van de originele bezetting blijven in ‘Hineininterpretierung’ alleen nog accordeonist Roel Van Camp en klarinettist Han Stubbe over. Ooit tekenden ook cello en viool voor een les in anarchistische kamermuziek, maar de huidige kern verkent de laatste jaren een andere kleur door veeleer de baslijn te omarmen door middel van contrabas, marimba en drums.

Het is Jeroen Stevens aan de drums die de lijnen uittekent. En niet alleen dat, hij praat ook het geheel aaneen. Met veel ironie en een lijzige stem als een diskjockey op een zilveren bruiloft in een achterafzaaltje. Een recalcitrante band als DAAU mag dat. Meer dan eens hebben ze het muzikale journaille tegen zich in het harnas gejaagd door absolute stijlbreuken in het repertoire in te lassen. Maar Stevens’ flauwe grapjes irriteren ook. Mocht DAAU een zinderende set hebben afgeleverd, dan had dat lichtvoetige geen kwaad gedaan, maar in de Handelsbeurs leek het alleen maar te bevestigen dat het nieuwe er misschien wat af is.

Dat is jammer, want de arrangementen die Rudy Trouvé voorzag, zijn meer dan de moeite waard. ‘Hineininterpretierung’ is een meesterwerkje: het slaagt er immers in het eclectische karakter van de voorbije 25 jaar tot één vlotte verhaallijn te smeden. Oude, bijna vergeten nummers werden vanonder het stof gehaald en door Trouvé van een nieuwe vorm voorzien. Hij knipte, plakte, integreerde nieuwe overdubs – Elko Blijweert en Roland Van Campenhout – en liet ook de broertjes Lenski even uit pensioen terugkeren om voor de camera hun oude ding te doen.

Trouvé heeft het project van meet af aan als een liveset opgevat. Zelfs de projectie achter de muzikanten is van zijn hand. Ook dat is een collage van stukjes verleden en hedendaagse ingrepen, inclusief overdubs. Dat heeft als nadeel dat de playlist van de hele set nagenoeg vast ligt. Dat merk je ook aan de nonchalance die Stevens in zijn aanpak steekt. De overige bandleden tonen als vanouds hun kunnen, maar het geheel oogt met momenten klinisch. Elk nummer wordt al te keurig afgewerkt en zelden verlaat iemand het vooraf uitgestippelde parcours. Moe lijken de muzikanten nooit. Een enkele dialoog tussen de accordeon en klarinet tussen twee nummers in toont weliswaar het genie van DAAU, maar het mocht allemaal wat spannender. Dit klankpalet vereist improvisatie, of op zijn minst de suggestie ervan.

Als ‘Hineininterpretierung’ iets duidelijk maakt, dan wel dat de muzikale erfenis groot is. De gezellige waanzin waarin ze excelleren, is vandaag meer dan ooit een keurmerk van jonge bands die in hun spoor de Handelsbeurs onveilig maken. DAAU leverde onder auspiciën van duivel-doet-al Rudy Trouvé zonder twijfel een dijk van een plaat, maar de live-uitvoering had krachtiger gekund. Misschien moet Trouvé mee de scène op. Livemuziek gedijt slecht in de coulissen. Al wie zijn bijdrages voor Het Nieuwstedelijk zag, weet dat hier net iets meer in gezeten had.

Details Concerten
Als een zilveren bruiloft
Concert datum:
26/10/2017