Coldplay, 'Live 2012'

Band van een generatie

Al jaren zijn wij overtuigd dat de heren van Coldplay hun hoogtepunt bereikt hebben. Iedere keer opnieuw hebben ze ons bewezen dat dat niet zo is. En ook nu, met de release van 'Live 2012', bewijzen ze wederom het tegendeel. Al is de stap vooruit ten opzichte van hun vorige tournee al een pak kleiner dan dat we van hen gewend zijn. Maar dat is achteraf bekeken alleen maar goed voor het viertal dat sinds de millenniumwisseling alleen maar hits afgeleverd heeft, plus voor zoveel glimlachen gezorgd heeft.

En of het viertal uit Londen goed is in die laatste twee dingen. Alle nummers van Coldplay zijn misschien niet even briljant of bijster origineel, toch bezitten ze telkens wat een zogenaamde hit moet bevatten; je kan ze meebrullen à la minute en ze groeien later één voor één uit tot hymnes. Maar in tegenstelling tot vele andere hitparadepaardjes is kwaliteit ook opgenomen in het totaalpakket. Al willen we daar zeker niet mee zeggen dat ‘de anderen’ geen kwaliteit afleveren en onder moeten doen voor dit britpopgeweld. Het heeft dan ook niets te maken met qualitas, maar wel met duurzaamheid en vernuft.

Een voorbeeld: de eerste single van de band die in onze hitlijsten terechtgekomen is, is ‘Yellow’. Lang niet het meest toonaangevende nummer van de band en of het zo goed in elkaar zit durven wij na al die jaren nog steeds in twijfel te trekken. Wel kan je het van begin tot eind meezingen en vervelen doet het nooit. Wat meteen de grootste sterkte van de band ontbloot: niets van wat ze fabriceren is echt slecht. Alles is zelfs minstens neutraal te noemen. Als het dan nog even meezit, is het nog goed ook ...

... getuige daarvan minstens zeven van de vijftien nummers op 'Live 2012', waar ‘Viva la vida’, ‘Clocks’ en ‘In my place’ nog eens met kop en schouders bovenuit steken. Gooi daar nog eens het hele visuele spektakel en het charisma van Chris Martin zelf bij en je weet waarom net deze band tot zo’n succesverhaal is uitgegroeid.

Coldplay is een totaalplaatje, waar niet alleen aandacht besteed wordt aan de essentiële zaken, maar vanaf het begin gehamerd is op een compleet verhaal. Want een plectrum is even belangrijk als de gitaar zelf. Een stopcontact even belangrijk als de lichtinstallatie op zich. Het grafische even belangrijk als de muziek.

En misschien is het grafische in hun geval nog het belangrijkste van allemaal. Iedere vierkante centimeter is bedekt met een laagje fluorescerende verf, iedere bezoeker krijgt bij binnenkomst een geprogrammeerd lichtgevend bandje. Waarmee ze er ook nu weer in geslaagd zijn een nog unicum in hun optreden(s) te steken.

Neen, wij hebben niets dan lof voor Coldplay. Al is het enige probleem waar wij telkens op botsen bij een livealbum en -dvd van Coldplay, het feit dat je het geheel niet kan vatten wanneer je er zelf niet bij bent geweest. Maar vooral: het triggert je niet genoeg om daar ook effectief iets aan te veranderen in de toekomst. En dat ondanks al die nummers, al die fluo, het spektakel en de charmes.

Langs de andere kant benadrukt 'Live 2012' des te meer de status die de band heeft gecreëerd doorheen de jaren. Coldplay zal met deze worp wellicht geen nieuwe zieltjes winnen, maar degenen die ze reeds hebben alleen maar meer van hen doen houden. Hoewel de band op het einde van de rit ons telkens weer het tegendeel bewijst.

Details Music DVD
Jaar:
2012
Tracks:
  • Mylo xyloto
  • Hurts like heaven
  • In my place
  • Major minus
  • Yellow
  • Violet hill *
  • God put a smile upon your face
  • Princess of China
  • Up in flames
  • Viva la vida
  • Charlie brown
  • Paradise
  • Us against the world
  • Clocks
  • Fix you
  • Every teardrop is a waterfall
  • * = alleen op de dvd