Claude Debussy, ‘Estampes, Images & Children’s corner’

Contempleren over conventies

In de wereld van klavierestheten leidt Nelson Goerner geen eenzaam bestaan. Figuren als Grigory Sokolov, Ivo Pogorelich, András Schiff en Maria João Pires houden hem gezelschap. Net als Stephen Hough, de Brits-Australische pianist en componist die al ruim twee decennia een van de sterkhouders is bij Hyperion. De vijftiger heeft er tot nu toe geen klassieke carrière opzitten, wat eigenlijk al voorspeld werd door zijn atypische keuzes op jonge leeftijd. Zo bekeerde hij zich in zijn tienerjaren tot het katholicisme, waarvan de spirituele dimensie ook zijn profane artistieke werk blijvend heeft beïnvloed.

Houghs boek ‘The bible as prayer’ verraadt een fascinatie voor het woord als beginsel in relatie tot het transcendente. Uiteraard is het geen toeval dat ook Houghs pianistiek vanuit eenzelfde aandacht voor de geschreven overlevering ontstaat. Als uitvoerder begint de man niet bij een studie van hoe andere pianisten zich tot bepaald werk hebben verhouden, wel integendeel. De grootste oorspronkelijkheid wordt geboren uit een relatie tot de objectieve, neergeschreven bron, kortom de partituur.

Binnen zijn discografie heeft Hough niet alleen minder bekend repertoire een plaats naast de canon, ook zoekt hij naar nieuwe verbanden of brengt hij ondergesneeuwde connecties voor het voetlicht. Denk wat dat betreft aan de merkwaardige tracklist van het pas verschenen ‘The Dream Album’, of aan ‘The French Album’, dat een meanderend parcours beschreef van Bach tot Debussy.

Met dit album keert Hough terug naar Debussy, wiens complete oeuvre voor piano een veelkleurig palet vormt. De ‘Estampes’ herstelt de pianist als cyclus, door de eerste twee bewegingen niet echt neer te leggen, maar door hun slot integendeel te laten preluderen op het volgende deel. Opvallend doorheen de hele cd is overigens de tussen- en binnenstemmen, die de vertolker als een soort extra bewustzijn ontvouwt. Zijn lezingen laten zich niet begrijpen als strikt homo- of polyfoon, maar zijn meervoudig gestapeld. Dankzij subtiele vrijheden voor wat frasering en metrum betreft, licht Hough bepaalde harmonieën en melodieën anders uit, kortom onder zijn handen transformeert de muziek bijna in ander materiaal.

Het effect van een dergelijke ingreep is soms verwonderlijk weldadig, doch elders wat gemaniëreerd. De speelse humor in de ‘Children’s corner’ trekt de melomaan echter over de streep. Wat deze pianist doet, is zo authentiek en charmant dat zijn versies, hoe eigenzinnig ook, in het memorie blijven resoneren.

Details Album
Contempleren over conventies
Piano: Stephen Hough
Label: Hyperion
Distributie: PIAS