Chris Potter, Craig Taborn & Eric Harland, Handelsbeurs Gent

Betekenis voor elkaar door elkaar

Sterren die zich als sterren gedragen: in de jazz staat het niet zelden oprecht onderling contact in de weg. Een concert van een trio all stars loopt met andere woorden het risico uit te monden in een demonstratie van het eigen kunnen, zonder dat de compagnons waarlijk op het eigen muzikale traject worden betrokken. Zet echter Chris Potter, Craig Taborn en Eric Harland bij elkaar, en het tegendeel wordt werkelijkheid.

Hoewel de drie musici elk voor zich een bijzonder verdienstelijk palmares bij elkaar hebben gespeeld, vestigden zij doorheen hun concert in de Gentse Handelsbeurs op geen enkel moment de aandacht louter op zichzelf. Te allen tijde was er een vanzelfsprekend bewustzijn van de andere stemmen. Bovendien was het een concert zonder transitiefases, zonder passages die van het ene geconcentreerde ogenblik naar het volgende moesten leiden. Kortom, zonder typische adempauzes. In elke wending lag een absolute waarde besloten, een doorvoelde reflectie op klank als dusdanig.

Hoewel opgeluisterd door muzikanten die jazz ademenen, werd het een avond waarop de vraag werd geformuleerd naar het wezen ervan. Groovend, doorwrocht, teder, uitdagend: een spectrum aan affecten passeerde de revue, via weinig vanzelfsprekende keuzes die niettemin op de meest evidente manier werden gepresenteerd.

Chris Potter wordt wel eens verweten overdreven op techniek gefocust te zijn. Anders gezegd: kwatongen nemen hem kwalijk dat hij uit een virtuoze bagage put waar zogezegd weinig emotionaliteit aan te pas komt. Inderdaad is het zo dat hij op dwarsfluit, sopraan- en tenorsax altijd een resem noten lijkt klaar te hebben. Ook is hij spaarzaam met de meer extreme registers van zijn instrument. Hij blijft bovendien weg van drastische wendingen, asymmetrische composities en fysieke escapades. Onder het schijnbaar gezapige oppervlak van Potters stijl gaat echter een immense artistieke diepte schuil. Zo probeert hij versterkte effecten uit, in wat een subtiele poging is om voorbij te gaan aan het timbre van zijn instrumentarium.

Toetsenist Craig Taborn is dan weer een muzikant die in talloze projecten de wetmatigheden van harmonie, samenspel en intuïtieve logica tart. Binnen dit trio ziet hij zijn rol echter meer stoïcijns. De afwezigheid van een bassist maakt dat hij enerzijds die rol voor zijn rekening neemt. Daarnaast zet hij de akkoordische onderstroom steevast onder stroom. Zijn bijdrages zijn slechts een sporadische keer uitdrukkelijk solistisch. Als begeleider voegt hij echter voortdurend kleuren en impulsen toe.

Harlands percussie staat ten slotte in het teken van de mogelijkheid als dusdanig. Voortdurend zet hij groovende ritmes in gang, met vette knipogen naar funk en rock. Toch verzandt hij op geen enkel moment in gratuit effectbejag. Ook hij profileert zich niet zozeer als solist, maar veeleer als een klankkast vol invloeden. Hoewel bijwijlen te nadrukkelijk aanwezig, laat Harland een verpletterende indruk na met drumwerk dat weigert een eenduidige richting te kiezen.

Wat moet jazz zijn? Een welomlijnde opeenvolging van composities met helder onderscheiden improvisaties? Of mag er avontuur zijn, bijvoorbeeld door schijnbaar met een intonatie-oefening te beginnen om naderhand voor en door elkaar betekenis te ontginnen? Deze musici geloven in het laatste. Een set van Potter, Taborn en Harland herinnert aan wat jazz meer dan welk genre ook belichaamt: een viering van het moment van de creatie.

Details Concerten
Betekenis voor elkaar door elkaar
Concert datum:
07/12/2017
Copyright foto: Tamas Talaber