Children Of The Light, Handelsbeurs Gent

Olijk onderonsje

Children Of The Light? Dat is het Wayne Shorter Quartet zonder Wayne Shorter. Een trio dus, met Danilo Pérez aan de toetsen, John Patitucci aan de bas en Brian Blade aan de drums. Samen vormen de drie een uitstekend geoliede formatie, waar het Belgische publiek op Gent Jazz en Jazz Middelheim in gezelschap van de geestelijke vader de voorbije jaren een aantal keer getuige van mocht zijn. Diegenen die er bij waren, kunnen er over het algemeen niet over zwijgen. Vandaar allicht een tot de nok gevulde Handelsbeurs.

In gezelschap van Shorter voert het trio een dense communicatie waarin voortdurend een opening bestaat voor de saxofonist, die met het vorderen van zijn leeftijd almaar minder noten lijkt aan te blazen. Meer en meer denkt Shorter in essenties en redeneert hij volgens een less is more-principe dat enkel kan bestaan bij de gratie van de deining die zijn trio rondom hem genereert. Pérez, Patitucci en Blade laten Shorter altijd het epicentrum van hun klankuniversum zijn. Hun sound is vooral een forum, een open plek die het narratief met ruwe vegen uittekent, om door Shorter zelf afgewerkt te worden.

Helemaal anders is echter het procedé volgens hetwelke Children Of The Light musiceert. Binnen deze band moet de spanning waar de solist normaliter mee omspringt door de instrumentalisten zelf worden ingevuld. Het levert onmiskenbaar een andere dynamiek op, een atmosfeer die intellectueler aandoet. Of met andere woorden: minder alsof het gevoelsmatige ten grondslag ligt aan de artisticiteit. Terwijl net dat element de muziek van Shorter zelf tot op vandaag optilt.

Genoeg echter over Shorter. Pérez, Patitucci en Blade hebben namelijk ook hun strepen verdiend, zowel in voormelde groep als elders. Onder hen is Blade de meest constante factor. Virtuositeit is voor hem geen doel, wel slechts een begin. Technische vanzelfsprekendheid is de bakermat voor zijn continue vindingrijkheid, zijn feilloze instinct, zijn dialogerende rol in het geheel en zijn tact als teamspeler. Zonder zichzelf als ego te moeten presenteren, is het onder zijn impuls dat het repertoire van het trio wordt voortgestuwd en zelfs in meer ondoorzichtige improvisaties met pure adrenaline wordt dooraderd.

Pérez geldt dan weer als Blades tegenpool. Meer dan naturel zoekt de pianist ostentatief de frictie met zijn kompanen op. Hoe meer hij composities uit hun traditionele hengsels kan tillen, hoe liever. Die zin voor avontuur betekent dat Children Of The Light nooit terugvalt op evidenties, maar een nevenverschijnsel is dat de muziek op den duur gezocht aandoet. Vooral doorheen de eerste composities weigerde Pérez om zich welomlijnd uit te drukken, in een universele stijl die meer overbrengt dan louter haar kubistische excentriciteit. Naarmate de avond vorderde koos hij weliswaar vaker voor eenvoud, maar zijn hang naar een eigengereid discours bleef de puurheid van zijn probeersels in de weg staan.

Patitucci bleek ten slotte de figuur die zijn twee kompanen verbond. Uiterst creatief maar nooit uit op louter effecten, stelde hij zich aan de contrabas en op basgitaar geregeld op als moderator. In repertoire van Stevie Wonder of in Thelonious Monks ‘Gallop’s Gallop’ was het trio overigens op zijn best. Ballades als ‘Within Everything’ en ‘Well remembered’ bleven daarentegen in het sentiment hangen. Vreugde was niettemin het overheersende affect. Al hadden de muzikanten gerust wat discreter mogen laten blijken dat ze zelf schik hadden in hun concert. Van Shorter kan Pérez alleszins nog bescheidenheid leren…

Details Concerten
Olijk onderonsje
Concert datum:
24/10/2017
Copyright foto: Anna Webber