Chantal Acda, Minard Gent

Beste Chantal,

Weet je nog toen we voor het eerst afgesproken hadden in Hasselt? Dat was in 2012 en je had toen net met Craig Ward de plaat 'Toby' uitgebracht onder de naam True Bypass. We zaten ergens in een café op de Grote Markt en je sprak (terecht) vol trots over die plaat, dat voor jou zo bijzondere project. Maar zoals je wel weet hadden we het toen ook over veel meer dingen. Off the record. Drie uur lang duurde ons gesprek toen en ik moet nog regelmatig terugdenken aan wat je toen allemaal zei.

Nu ga ik dat niet allemaal uit de doeken doen, want eens off the record, blijft het natuurlijk off the record. Wel kan ik zeggen dat ik je sinds die dag op de voet ben blijven volgen. Als fan. Als bewonderaar. Omdat je natuurlijk wondermooie liedjes schrijft, maar vooral omdat je voor mij sinds die dag de eerlijkste, meest oprechte en gedreven artieste bent die België (of toch Nederland?) rijk is. 

Dat is een compliment, zeker, net zo zeker dat je kan zeggen dat dit stukje tekst alles behalve een recensie is maar eerder een open brief waar ik mijn bewondering voor jou publiekelijk uit. Bewondering die je overigens meer dan ooit verdient met je onlangs verschenen album 'The sparkle in our flaws'. Een prachtige plaat die volgens mij niemand onberoerd kan laten en waar je al je muzikale kwaliteiten goed weet uit te spelen.

Iets wat je meer dan ooit doet, althans volgens mij, omdat je je enige tijd geleden hebt weten te omringen met allemaal prachtige mensen en muzikanten die in je geloven. Want als ik eerlijk ben, was dat het enige wat ik vroeger jammer vond, dat je niet honderd procent geloofde in je eigen kunnen. Je sprak altijd vol trots, maar toch zat er altijd een beetje twijfel in je stem. Het belemmerde je in mijn ogen soms om je volledig over te kunnen geven aan je muziek. Maar gelukkig is dat nu dus van de baan en is alles voor jou harmonieuzer dan ooit. Dankzij Peter Broderick, Alain Govaert, je echtgenoot Eric Thielemans en natuurlijk de rest van je entourage. 

Daar kan dit optreden in de Minardschouwburg echt wel als bewijs voor dienen. Het was prachtig en beter dan alle optredens die ik al van je gezien heb. Dat plaatje waar iedereen het altijd over heeft? Wel, dat plaatje klopte voor het eerst volledig. Het was speciaal, maar er hing echt één of andere verbondenheid tussen jou en het publiek, jou en je muzikanten, jou en de zaal zelf. Of zoals reeds gezegd: het was harmonieuzer dan ooit. 

Ja, lieve Chantal, ik hoop oprecht dat het je voor de wind gaat en dat je nog vele zielen mag raken en mensen met jou(w muziek) of elkaar mag verbinden. En natuurlijk dat je nog veel prachtige platen mag maken en optredens mag geven. Maar dat komt wel goed, toch? Mijn moeder, die misschien een nog grotere fan is dan mezelf, rekent er in ieder geval op.

Groeten van een fan,
Bedankt voor alles,