Car Seat Headrest, Ancienne Belgique

"We are just teens of style"

Dat Car Seat Headrest goed klinkt op plaat, wisten we al. Maar of Will Toledo & co ons ook live konden overdonderen? Volmondig ja. Een concert om je duimen en vingers van af te likken.

Hij bracht al op z’n eentje maar liefst elf albums uit op Bandcamp, maar Toledo’s grote doorbraak kwam er pas toen hij internationale faam vergaarde met Teens of Denial (2016). Een dynamisch, persoonlijk én humoristisch verhaal over een twenty-something die zijn grip verliest op het leven. Drank, drugs en depressie zijn de kernwoorden om Car Seat Headrest te vatten. En het blijft bij elke luisterbeurt verbazen hoe Toledo die elementen volledig omarmt en er stuk voor stuk knallende songs van maakt.

Wanneer Toledo voor het eerst op het podium verschijnt – half verstrooid, half strompelend – tuurt hij kort even in de zaal en slentert hij naar de toetsen. “Let’s try this,” mompelt hij. En dan horen we een geweldige moderne interpretatie van Lou Reeds “Waves of Fear”. Typisch Car Seat Headrest, kan je wel zeggen; Toledo heeft de neiging om zijn nummers traag op te bouwen tot een bombastische orgie indierocknoise – en dat smaakt naar meer.

Car Seat Headrest wordt vaak vergeleken met alternatieve (indie)rockbands als Pavement of Guided By Voices, maar thematisch ligt de band in dezelfde sfeer als up-and-coming indierockband Middle Kids en, ja, zelfs rapsensatie/boyband BROCKHAMPTON. Dat Toledo persoonlijke verhalen vertelt én ons aan zijn lippen laat hangen toont dat Car Seat Headrest boven alle andere indie-artiesten uitsteekt.

Uiteindelijk stonden ze met z’n zessen op het podium (waaronder ook de mannen van het voorprogramma: Naked Giants). Twee drummers, twee gitaristen – voor dat tikkeltje extra power – Toledo en bassist Seth Dalby die zich liever op de achtergrond hield. “We’re Car Seat Headrest,” zei Toledo op het einde van het eerste nummer, en daarna vloeide de set voort in “Bodys”. Een nummer waar de voorman niet alleen zijn persoonlijke, kwetsbare songwritingcapaciteiten tentoonstelt (‘I know that I don’t talk a lot / But I know that you don’t care a lot / As long as we move our bodies around a lot / We’ll forget that we forgot how to talk’), maar hij ook zijn kennis van popmuziek uitstalt (‘(Is it the chorus yet? / No. It’s just a building of the verse / So when the chorus does come, it’ll be more rewarding)’). Frank Zappa zou trots geweest zijn.

De beste momenten van Car Seat Headrest? Gretig meezingen op publieksfavorieten “Fill in the Blank”, "Drunk Drivers/Killer Whales" (een van de allerbeste nummers die Toledo ooit geschreven heeft) en "Drugs With Friends". 'You have no right to be depressed / You haven't tried hard enough to like it,' gilt iedereen uit volle borst mee. En Toledo? Die zingt gewoon onpretentieus verder en vertolkt tegelijkertijd de stem van de huidige burn-out generatie. Verdomde baby-boomers ook.

Car Seat Headrest bracht niet alleen cathartische sing-alongs maar zorgde ook voor stillere, diepe momenten. 'Blue lights for a blue song," mijmert Toledo voor hij "Maud Gone" begint. De heartfelt emotionele, licht-ironische nummers die Toledo brengt, zet de AB op stelten en doen ons snakken naar meer. Veel meer.

Details Concerten
Concert datum:
25.05.18
Jaar:
2018
Tracks:
  • Intro/Waves Of Fear
  • Bodys
  • Fill in the Blank
  • Maud Gone
  • Destroyed By Hippie Powers
  • Cute Thing
  • America (Never Been)
  • Drunk Drivers/Killer Whales
  • Twin Fantasy/Do What You Gotta Do
  • Nervous Young Inhumans
  • Sober to Death
  • Beach Life-In-Death