Briqueville, ‘II’

Slopend, vol sluimerende dreiging

Bij Briqueville baadt alles in een sfeer van geheimhouding en anonimiteit met een antipersonencultus. In 2014 brachten ze hun gelijknamig debuutalbum uit, waarvan ze 20 exemplaren ergens te lande hadden begraven en waarvan ze op hun site geleidelijk de gps-coördinaten prijsgaven. Het toont aan dat ze sterk bezig zijn met esthetiek en sfeer, eentje die baadt in het occulte en de duisternis. Dit straalt ook van hun site en artwork af. Ook van deze plaat hebben ze trouwens opnieuw 20 stuks begraven. Check hun site en zet uw rubberen laarzen en spade alvast klaar.

De eerste plaat telde vier stukken muziek, getiteld ‘Akte I’ t.e.m. ‘Akte IV’. Deze lijn werd op ‘II’ gewoon voortgezet. Ook deze drie ‘aktes’ zijn monolithische, uit graniet gehouwen lappen gitaargeweld. Stukken die de 10 minuten moeiteloos overschrijden (‘Akte VII’ duurt zelfs een kleine 20 minuten). En ook hier zetten ze weer een wall of sound neer met aangesleepte materialen uit de loods van doommetal, sludge en slopende psychedelica.

‘Akte V’ vliegt al direct binnen met de voeten vooruit. Met een pompende riff, mokerslagen op drum en een noisebrij waar je bijna in verdrinkt. Je kan dan even naar adem happen, maar het blijft woelig met een pulserende riff en licht psychedelische gitaarlijnen als een deken van ruw paardenhaar erover geslagen.

‘Akte VI’ neemt zijn tijd om op te bouwen, met net voor halfweg een intermezzo van uitwaaierende gitaren en gedempte drums, waar de song precies op zoek is naar houvast. Dat houvast wordt op gang gezet door de ritmesectie en later een diep grommende riff. De stem wordt op deze plaat ook iets meer naar voor geschoven. Het metronomisch gedeclameer op ‘Akte VI’ kunnen wij nog niet goed verstaan, maar het draagt wel bij tot de sfeer. Een hypnotische mantra die je wil meetronen in de muzikale draaikolk. Jezelf overgeven lijkt ons de beste optie.

Sluitstuk ‘Akte VII’ dient zich aan als een storm, een tornado van geluid, steeds luider loeiend, zich opmakend voor de aanval, met strijdvaardige drums die een mars aankondigen. De stemmen klinken onheilspellend en doen ons wat aan Steve Albini ten tijde van Big Black denken. Het wordt dan even windstil, maar enkel om de ultieme aanval in te zetten, de charge die iedereen zal omverblazen. Slopende drums, diepe gitaarriffs en schreeuwende vocalen evoceren een droefgeestige epiek. Die weer stilvalt en via onrustwekkende soundscapes opnieuw inzet. Waarna de slachtoffers geteld kunnen worden. U moest al aan het graven zijn.

Details Album
Briqueville, ‘II’
Album:
II
Platenmaatschappij: BRISK
Jaar:
2017
Tracks:
  • Akte V
  • Akte VI
  • Akte VII