Bonobo & Nick Hakim, Vorst Nationaal

Golven in de jungle

De Migration Tour bracht Bonobo voor de derde keer dit jaar naar België. In Vorst zal support Nick Hakim voor velen ongetwijfeld een fijne ontdekking zijn geweest. Gewapend met een fluwelen stem, groovy ritmes en zachte én heerlijk schurende gitaren, brachten ze psychedelische soul om in levenden lijve te ervaren – wanneer je de dynamiek van de songs, het album, de band en je heupen pas echt voelt. Helaas gebeurde dat zo smooth dat de klanken langs alle hoeken van het Vorstse aquarium gleden. Waar ‘Green twins’ nog alle aandacht naar de stem van Hakim trok, klonk ‘Cuffed’ al snel te intiem voor de zaal. Tijdens ‘Farmissplease’ vochten ze uiteindelijk tegen het geroezemoes door ons te herinneren aan de wijlen Screaming Eagle of Soul. Of hoe hij in de band van .Paak had geklonken. Met de songs van Unknown Mortal Orchestra en het geluid van Homeshake. Een combinatie van velen, maar een combinatie die wérkt.

Na een redelijke show in de AB en een fantastische op Werchter – telkens nagenoeg dezelfde set, maar ditmaal met de prachtige strijkers – slingerde ook Bonobo wat verloren in Vorst. Opener ‘Migration’ stuurde ons meteen een wollig oerwoud in, op een trip waarvoor je als kompas best alle muziek al kende. Simon Green is immers een geluidsarchitect die minutieus te werk gaat in de studio en ook live zijn gelaagde ingeniositeit graag toont, met bijvoorbeeld een kwartet en twee blazers. Zo vulden maar liefst elf muzikanten de zaal, maar geraakten hun vele lagen af en toe zoek. Zelf hadden ze daar gelukkig weinig last van, zodat vaste sidekick Szjerdene met haar begeesterde dansen en karakteristieke zang (net na de tel) het publiek makkelijk kon bezweren.

Al die extra muzikanten zijn een grote meerwaarde voor Bonobo’s shows. Niet alleen kan hij de prelude op ‘Kiara’ brengen, hij kan zelfs allerlei speciale liveversies componeren. Na de speelse dwarsfluitlijnen krijgt ‘We could forever’ een dromerig en episch einde; hoewel Szjerdene de set met ‘Towers’ eerst vertraagt, verandert de song met een hypnotiserende gitaar in een opzwepend en ritmisch nummer dat we nog kennen van bij de North Borders Tour. Ook van het nieuwste album worden de nummers gevoelig en filmisch uitvergroot. In ‘7th sevens’ en ‘Figures’ (dat prachtige einde!) krijgt de gitaar een prominente plaats en zelfs ‘Bambro’ wordt gevoelig met violen, maar dikwijls wordt dat alles tenietgedaan door te veel bas.

Het was dan ook eens zo jammer dat Greens melodische baslijnen in ‘Kong’ haast onhoorbaar werden door de backingtracks. Ook hier was het dus fijn als je de muziek al kende, maar anders kon het oog het overnemen. Green zien opgaan in zijn muziek wanneer hij tijdens ‘Cirrus’ de percussie in de handen neemt, of de wonderlijke visuals op de achtergrond: het vergroot de beleving van het fenomeen Bonobo. Maar het blijft een gemiste kans als B-side ‘Samurai’ door de akoestiek eentonig wordt, of een prima ‘Blurred’-remix van Ólafurs Kiasmos niet zo prima klinkt. Volgende keer nog eens Cirque Royal? Dan zijn we er graag weer bij.

Copyright foto: Daniela Montiero

Details Concerten
Concert datum:
15 november 2017