Met ‘A brief history of love’ gaf het Londonse duo Robbie Furze en Milo Cordell hun visitekaartje af met een volumineus, breed geluid en goed uitgewerkte teksten op passende composities. Niet gemakkelijk om een opvolger te maken voor een goed onthaald debuut, want iedereen kijkt met hoge verwachtingen uit naar de opvolger.
We weten niet meteen wat te denken van ‘Future this’, er wringt iets. Maar zoals Thomas De Soete zei over single ‘Hit the ground’, vooral opvallend door de sample van Laurie Anderson's 'O superman': het wordt steeds beter elke keer je het hoort. Misschien geldt deze regel voor het volledige album.
Opener ‘Stay Gold’ blijft meteen plakken met een aanstekelijk vals gestemd orgelgeluid, maar daar is een verklaring voor: qua opbouw, dynamiek en sound is het de tweelingbroer van ‘Dominos’, hun atypische hit van twee jaar geleden. Tekstueel geen hoogvlieger en het staat bol van de herhalingen want tel maar eens hoeveel keer ze ‘dominos’ zingen. Daarmee leggen we de vinger op de wonde van ‘Future this’. Het gros van de nummers is gebaseerd op die succesformule: korte strofes en heel korte refreinen, tot in het oneindige herhaald. Naast ‘Stay Gold’ zijn ook ‘Hit the ground’, ‘1313’, ‘Jump music’, ‘Lose yourself’ en spijtig genoeg zelfs het aandoenlijke ‘77’ door deze ziekte aangetast. Repetitiviteit zet na enkele luisterbeurten nu eenmaal aan tot meezingen en wekt zo de indruk van genialiteit.
Het is natuurlijk een kunst om dergelijke nummers te maken, maar muzikaal is het toch een achteruitgang. Soms weet het duo enkele zoete geluidjes uit de synths te persen, zoals de vioolachtige synth op ‘Lose your mind’, maar ze smaken zuur in de overvloed van smaken die gebald zitten in hun sapje. Ze twijfelen over hoe ze willen klinken: ze halen nooit het niveau van MGMT, lijken op ‘Jump music’ als een mislukte New Order en bij ‘Give it up’ doet het aanstekelijk refrein ons aan Mr Hudson denken.
De sfeervolle elektrische gitaar van tevoren is nu helaas volledig spoorloos. De minimalistische, soms nietszeggende teksten worden te vaak gezongen met een effect op de stem om valse meerstemmigheid te creëren. Dit geeft wel een meer bombastische uitstraling en samen met die herkenbaarheid en herhalingen staat ‘Future This’ dus vol hymnes. Let op onze woorden: ‘Stay gold’ hoor je zeker nog als soundtrack bij beelden van de Olympische Spelen! Het is ongetwijfeld met die gedachte gemaakt, en daarvoor moet je ze wel een pluim geven. Al is het er wel eentje van een zieke papegaai!
Reageer