Ben Howard, Vorst Nationaal

Ben Howard rebels tegen onze huidige hectische wereld

Na zijn passage op Rock Werchter deze zomer was het spannend afwachten hoe hij de set deze keer met een volstrekt nieuwe band zou aanpakken. Zou Ben Howard alweer halsstarrig bijna uitsluitend tracks uit z'n nieuwe album ‘Noonday Dream’ voorschotelen aan het publiek of zou de zanger voor een eigen publiek een uitzondering maken? 

Al van bij de aanvang werd het duidelijk dat er op visueel gebied extra aandacht was besteed. Op de achtergrond een groot scherm met filmprojecties. Op de voorgrond een eerder opgewekte Howard. Hij begon eraan met ‘A boat to an island, pt. 2’ van de nieuwe plaat. Zowel de zwoele rookeffecten als de woestijnbeelden en z'n stem enthousiasmeerden het volk. Maar na enkele nieuwe songs voelde je de meesten, vooral jongvolwassenen, snakken naar een golden oldie die ze luidkeels konden meezingen. Buiten 'Time is dancing' en 'In dreams' bleek de artiest daar niet aan toe te geven.

Het moet gezegd, de set was zorgvuldig uitgekozen. Alles paste in de weemoedige sfeer waarbij Howard laat voelen dat hij moeite heeft met de hedendaagse drukke graaicultuur en zich daarvan wilt afscheiden. Zo kon je letterlijk op de tonen van ‘All down the mines’ taferelen zien van mensen elkaar die op Black Friday vertrappelen om toch maar die afgeprijsde TV in de wacht te slepen. Door daarop een geslaagde cover van Cat Stevens' 'Wild world' te laten volgen, accentueerde hij z’n onbegrip. Howard greep ook opmerkelijk terug naar eenvoud in z’n projecties; zo kon je de frisse boterbloemen in de wei bijna ruiken tijdens een van de hoogtepunten van de show, ‘Murmurations’, zag je de takken van de bomen met de wind meewaaien, kon je de sporen van klimop op de boomstammen volgen en waande je zelfs soms in een grot.

Om zich te verzetten tegen het drukke, snelle leven waarin er geen plaats meer is om te genieten en geduld te hebben, leek hij vooral rust te verkiezen en rekte hij sommige intro's. Soms succesvol, soms niet. ‘Towing the line’ was zo’n voltreffer. Je kreeg er zelfs de neiging van om weg te dromen met gesloten ogen. Gewoon genieten van de rustige, kwalitatieve muziek en bijpassende stem. Een mindere keuze was om als encore te beginnen met een enorm lange intro en uit het zicht te zingen.

Keuzes die je als artiest moet maken. Volg je de verlangens van je publiek of kies je ervoor om rebels je eigen ding te doen en sommigen daarmee waarschijnlijk tegen de borst te stoten? Ondanks iemand die “boring” riep tijdens een van z'n lange instrumentale donkere intro's, bleken de anderen vooral mee te zijn in Howards verhaal. Er ontstond meteen een tegenreactie van gejuich en sommigen scandeerden I Love You. Hij vertelde zelf dat er mensen waren in Hamburg die de zaal verlieten omdat hij zoveel nieuwe tracks speelde, terwijl zij verwacht hadden dat ze 'I forget where we were' zouden kunnen meezingen. “That's life. Sometimes you just need to crack on with it”, vatte zijn gevoel daarover goed samen. 

Wij kunnen ons voorstellen dat het een verwarde, ietwat eentonige avond was voor diegenen die dachten gezellig luidkeels mee te zingen met z'n bekende radiohits. Maar voor ons was het vooral verfrissend om een artiest te zien die niet buigt voor de verwachtingen van z'n publiek of een commerciële platenmaatschappij. You hate it or you love it.


Photo: Freya Goossens, Dansende Beren

Details Concerten
Concert datum:
4 december 2018
Album:
Noonday Dream
:
Jaar:
2018