Ben Harper & the Innocent Criminals + The Jack Moves, Vorst Nationaal

Een herinnering die niet snel zal vervagen

Een wandeling onder een donkere, dreigende hemel langs een wegblokkade van politie en militairen bracht ons naar Vorst Nationaal. Onheilspellende voorbode voor de avond? Gelukkig niet. In de zaal wachtte ons een volgepropt podium voor de langverwachte voorstelling van Ben Harper & the Innocent Criminals die eindelijk nog eens een nieuwe plaat komen voorstellen (‘Call it what it is’).

Eerst viel de beurt toe aan The Jack Moves (***1/2), een vrij onbekende band voor ons, moeten we bekennen. Om het met de woorden van Ben Harper zelf te zeggen, hebben we hen misschien wel in de beginfase voor hun grote doorbraak aan het werk gezien. Met een stem die herinnert aan Michael Jackson in zijn vroege glorie, creëerde zanger Zee Desmondes een zwoel sfeertje in Vorst. We onthouden vooral het zoete, funky ‘Make love’, die de zaal deed baden in romantiek alsof we ons in een of andere slaapkamer bevonden. Na het zes nummers durende voorspel waren we klaar voor de climax.

Nu, veel romantiek moet niet verwacht worden van Ben Harper & the Innocent Criminals (*****): wel liefde, straffe muzikanten en een flinke portie rock. Tijdens de ‘Call it what it is’-tour stelt Ben Harper met band het gelijknamige album voor. We hebben maar liefst negen jaar moeten wachten vooraleer Ben Harper samen met zijn criminelen een nieuwe plaat uitbracht. Veel innovatie brengt dit album niet met zich mee, maar de beste elementen van hun sound komen samen in een mix van rock, folk, reggae, blues en de authentieke puurheid van Harpers stem.

Toch bestaat de hoofdvoorstelling van de avond slechts uit een kleine selectie nieuwe nummers. Het optreden gaat van start met ‘Oppression’ en ‘Diamonds on the inside’. Wanneer Harper voor het nummer ‘Shine’ zijn geliefkoosde slidegitaar tevoorschijn haalt, wordt het wat warmer onder de toeschouwers. De stevige stukken uit ‘Roses from my friends’ brengen het vuur, dat de rest van de avond niet meer zal uitdoven, helemaal in de show. Alle grote hits passeren nu de revue, van ‘Fight for your mind’ tot ‘Faded’, inclusief minutenlange slidegitaarsolo.

Dat de muzikanten stuk voor stuk meesters zijn in hun vak hoeft geen betoog en elk van hen kreeg een moment in de schijnwerpers. De Oscar van de avond gaat naar Leon Mobley, de geniale percussionist die vanaf minuut één een glimlach op onze gezichten tovert met zijn charismatische verschijning. Zelfs na een voorstelling van meer dan twee uur verrast de kranige man ons met een energieke djembésessie. Ook bassist Juan Nelson droeg zijn steentje bij met een versie van ‘Them changes’ (een cover van Buddy Miles) dat hij zelf zong om vervolgens een waar duel aan te gaan met Harpers lap steel.

De avond liep op zijn einde met enkele bisnummers, onder meer een cover van ‘Under pressure’ (Bowie/Queen) die de band samen opvoerde met The Jack Moves. Het leek alsof het feest maar net losbarstte in de zaal. Na een onophoudelijk applaus, keerde Ben Harper nog alleen terug naar het podium om er een akoestische ‘Waiting on an angel’ te berde te brengen. Of hoe een voorstelling in Vorst Nationaal ook teder intiem kan zijn. We kunnen ons moeilijk voorstellen wat Ben Harper en handlangers nog beter hadden kunnen doen om er een geslaagde avond van te maken. Het publiek was het hier helemaal mee eens.

Details Concerten
Ben Harper, Vorst Nationaal
Concert datum:
18/10/2016
Tracks:
  • Oppression
  • Diamonds on the inside
  • Don't take that attitude to your grave
  • Finding our way
  • Shine
  • Morning yearning
  • Roses from my friends
  • Fight for your mind / Them changes
  • Excuse me Mr.
  • Faded
  • Call it what it is
  • How dark is gone
  • Burn one down
  • Under Pressure
  • With my own two hands
  • Waiting on an angel