Beach House, 'Depression cherry'

Los zand

Eigenlijk is Beach House de Pitbull van de indiescene. Al tien jaar teren Victoria Legrand en Alex Scally uit Baltimore op dezelfde sound en ze komen er nog mee weg ook. Het gebrek aan muzikale progressie tussen het meesterwerk 'Teen dream' en 'Bloom' werd destijds door pers en publiek met de mantel der liefde bedekt. Eerstgenoemde was zo goed dat de opvolger niet anders kon en mocht klinken. 'Bloom' had wel stuk voor stuk sterke songs om dit te rechtvaardigen.

Nieuwe plaat 'Depression cherry' kan slechts één song lang de schijn hoog houden dat Beach House de plateauhoge standaard bereikt die het voor zichzelf heeft gezet. De uitgerokken intro 'Levitation' doet wat de titel belooft: met huilende gitaar, theatrale synths en Legrands bezwerende stem opstijgen naar de top van de geluidskathedraal waar Beach House intussen een patent op heeft.

Het is zonde om een lomp geval als 'Sparks' op zo'n parel te laten volgen. Een verdienstelijke poging om nieuw terrein te verkennen, maar een Beach House met distortion is slechts een flauw afkooksel van My Bloody Valentine. Wat volgt, is nog erger: een Beach House die slechts een flauw afkooksel is van zichzelf.

Lome drummotiefjes, makke zang - waar is de volksmenner in Victoria Legrand heen? - en inspiratieloze melodieën maken 'Depression cherry' tot een vergeetbare plaat. Songs doven uit nog voor ze goed en wel op gang komen. Neen, dit strandhuis hangt als los zand aan elkaar.