Beach House, AB

Smoorverliefd in de ruimte zwijmelen

Beach House, de grootmeesters van de dreampop uit Baltimore, stonden gisteren voor de vierde keer in een uitverkochte Ancienne Belgique. Het Amerikaanse duo, bestaande uit Alex Scally op (bas)gitaar en zangeres Victoria Legrand op synth, maakt al iets langer dan een decennium bedwelmende dreampop waar je niet anders kan dan smoorverliefd op te worden.

Het is onmogelijk om geen connecties te maken met bands die in eenzelfde sfeer als Beach House vertoeven: Slowdive, Spiritualized, Mazzy Star, Tennis, of Animal Collective. Toch klinkt Beach House nooit als een pastiche of eerbetoon aan een van bovenstaande bands. Hoewel het Amerikaanse duo teert op dezelfde sounds en gelijkvormig klinken, voelt Beach House een pak intiemer aan door zijn melancholische wiegeliedjes, dromerige pastoralen en mysterieuze elegieën. Een dergelijke sound boeiend houden voor meer dan een decennium is geen makkelijke opdracht, maar Beach House is met elke nieuwe release blijven groeien en relevant gebleven.

Als opwarmer mocht het duo uit Baltimore Wume iets voor achten een goed gevulde AB prikkelen. April Camlin (drums, zang) en Albert Schatz (keyboard, elektronica) brachten een mooie set van gewelddadige drumbeats en experimentele elektronica – een fascinerend huwelijk tussen Beach House en Death Grips.

Kort daarna was het de beurt aan ’s werelds meest geliefde dreampopduo. Terwijl een stoïcijnse Legrand in astronautenkostuum zich naar haar synthesizer begeeft en Scally, gewapend met zijn elektrische gitaar, leunt tegen een versterker, betuigt het publiek hysterisch zijn liefde voor de twee. Zelfs onze buurman nam nog even de tijd om driftig heen en weer te swipen op zijn toestel, waarna Legrand en Scally de eerste dromerige tonen aansloegen van klassieker ‘Levitation’.

Het moet gezegd: Beach House klinkt niet alleen magisch op zijn studioalbums, ook live is dat niet anders. Ondanks de kleine foutjes in het tweede nummer (Legrands micro gaf scherpe feedback) weet het duo sfeer te scheppen als geen ander. Op de speelse, dromerige synthpoptonen tijdens ‘Wild’ verschijnen plots allerlei wonderlijk mooie gekleurde achtergronden, geprojecteerd op een wit doek achter de band. Vooral tijdens het derde nummer, ‘PPP’, gaan alle smartphones plots de lucht in om een glimp op te vangen van de amberkleurige achtergrond en de mysterieuze silhouetten van Legrand en Scally.

Na de slaperige roes van de voorbije nummers viel plots de kletterende waterval van drums tijdens het wondermooie ‘Dark Spring’, het eerste nummer van Beach House’s nieuwste album 7. De drum – bemand door James Barone – is meteen ook een van de bands geheime wapens op hun nieuwste plaat.

Beach House’s set is op die manier behoorlijk veilig opgebouwd. Na een drietal klassiekers van Depression Cherry (2015) en Bloom (2012) schakelt de band steevast over op een nieuw nummer. Zo volgen klassiekers ‘Lazuli’ en ’10 Mile Stereo’ op ‘Black Car’, en iets later ook ‘Master of None’ van hun debuut op ‘L’Inconnue’. Met dat laatste nummer verlaat de Amerikaanse band bewuster zijn comfortzone, waarin Legrand wisselt tussen Franse en Engelse teksten.

Legrand heeft duidelijk haar Frans bijgeschaafd. Met een charmante “Bonsoir, good evening”, bedankt ze het publiek, en met een “gros bisous” verliet ze samen met de andere leden het podium. Na luid applaus van het publiek klom de groep terug op het podium met 'Walk In The Park' en 'Dive'. Een perfect einde van een show die iedereen de wereld deed vergeten, en liet mijmeren in dromerige klanken.

Details Concerten
Concert datum:
13 oktober 2018
Band:
Beach House
Jaar:
2018
Tracks:
  • Levitation
  • Wild
  • PPP
  • Dark Spring
  • Lazuli
  • 10 Mile Stereo
  • Black Car
  • Master of None
  • L'Inconnue
  • Myth
  • Drunk in L.A.
  • Space Song
  • Girl of the Year
  • Wildflower
  • Wishes
  • Lemon Glow
  • Walk In The Park
  • Dive