Bark Psychosis, ‘///Codename: Dustsucker’

De eenzame stad in vlam

Volgens de legende ontstond het genre van de postrock met Bark Psychosis. Niets is minder waar, maar de term zou wel voor het eerst gebruikt zijn bij hun debuutalbum ‘Hex’. Ook dát is niet waar, maar het toont wel aan dat Bark Psychosis ooit een enigszins legendarische status had. Omdat ze nogal ondergronds bleven, is er nu de heruitgave van hun laatste album ‘///Codename: Dustsucker’ (2004) om hen opnieuw te introduceren. Alvast een voorproefje: de drum werd deels gespeeld door Lee Harris en de plaat herinnert weleens aan zijn latere werk bij Talk Talk.

Na een aantal singles, zoals het geïmproviseerde ‘Scum’ (1992) van meer dan 21 minuten, kwam Bark Psychosis met debuutalbum ‘Hex’ (1994). Beïnvloed door Sonic Youth en Swans klonk de single als ambient en noise, terwijl ze op het debuut naar de jazz grepen. Tien jaar later werd het tweede en laatste album ‘Dustsucker’ de afsluiter maar tegelijkertijd ook het perfecte visitekaartje voor de band, als de synthese van hun hele discografie of zelfs een best-of van nooit uitgebrachte nummers.

Wat Bark Psychosis anders maakt, zijn niet de uitgesponnen nummers zonder vaste structuren die typisch zijn voor postrock. Het is hun gelaagde benadering daarvan, begaan met intense dynamiek, timbres en sferen, die hen en dit prachtige album kenmerkt. Zo voelt de eenzaamheid die we meteen vanaf opener ‘From what is said to when it’s read’ horen ironisch genoeg warm aan. De hoopvolle, gefluisterde teksten bouwen stilaan op om dan plots open te breken tot comfortabele noise.

Het is zowel die lange opbouw als de plotse omslag die ‘Dustsucker’ interessant en spannend houdt. Wanneer het aanslepende verhaal in ‘The black meat (pt 1)’ over is, denken we aan Pink Floyd in 1973. We horen er jazz die overgaat naar ambient – een deel van noisesingle ‘Hex’ – en daarna industriële darkjazz in ‘Miss abuse’ en ‘INQB8TR’, terwijl ‘Shapeshifting’ naar shoegaze neigt. Met zulke contrasten weet Bark Psychosis de aandacht te houden, zoals ze ook akoestische sferen onder hartverscheurende elektrische spanning brengen.

Een pijnlijk (mooi) hoogtepunt krijgen we ten slotte op het einde van het album met het fragiele ‘Rose’. Met een eenzame hartslag en spaarzame muziek legt Bark Psychosis ons op een warm bedje om naar een paar geruststellende woorden te luisteren (‘Vertraue mir’). En zo laat Bark Psychosis ons achter: verlaten maar hoopvol, verlangend naar iets dat misschien gewoon de hele tijd verborgen voor ons lag.

Details Album
Album:
///Codename: Dustsucker
Platenlabel: Fire Records
Jaar:
2018
Tracks:
  • From what is said to when it's read
  • The black meat
  • 400 winters
  • Miss Abuse
  • Dr. Innocuous/Ketamoid
  • Burning the city
  • INQB8TR
  • Shapeshifting
  • Rose