Autumn Falls: Gruppo Di Pawlowski, Cactus Brugge

Wanneer de halfgod van zijn sokkel dondert

De kalender tikt oktober aan, en daar is Cactus weer in Brugge! Met een sterk najaar voor de boeg mocht er al eens geopend worden met een knaller en dus haalden ze met Gruppo Di Pawlowski - het kindje van Mauro - dé hit van de festivalzomer in huis.

Met opwarmer Public Psyche, die na een (voor ons te lange) hiatus weer hun neus door het venster komen steken, leek de pret verzekerd. Want hoewel die band niet meteen een belletje doet rinkelen, draait hij al ruime tijd mee. Public Psyche is namelijk gewoon de nieuwe groepsnaam van de band Rape Blossoms. En ook onder hun nieuwe hoedanigheid blijft hun muziek ijzig koud en verrekt hard. Met 'No new violence' hadden ze ook een nieuwe plaat bij. Althans, dat was het plan - tijdens het concert deelden ze helaas mee dat het nog even wachten was op de nieuwste worp. Gelukkig konden we wel pruimen wat we hoorden. Al was de zang van Defrenne ietwat te veel naar achter gemixt, waardoor hij bij momenten als een uitgeholde Ian Curtis klonk. Dat neemt niet weg dat de muziek stond als een huis en de Biekorf in Brugge vrij moeiteloos bezwoer.

Daarna was het tijd voor de heren van stand, want dat zijn ze wel natuurlijk. Gruppo Di Pawlowski, de bende outlaws die Mauro als hun leadgun aanduidde, verloor geen tijd en probeerde meteen de vlam in de pan te slaan. En in het geval van de Gruppo houdt dat heel wat absurde muziek, vlammende riffs, tegendraadse drums en pakken experimenteergedrag in. Een ware lust voor het oog en bij momenten ook voor het oor, zo werd ons gezegd.

Helaas begon de act na een tijdje te vervelen. Mentaal waren we klaar om uit te checken toen Mauro al tijdens het derde ‘liedje’ als een wildeman in zijn eigen gezicht begon te slaan. Het zag er vreselijk idioot uit en droeg niets bij aan de muziek of de performance. Gelukkig hield de bassist met de indrukwekkende krullebol en magnifieke eighties pornosnor ons steeds bij de les. En eens hij de basis mocht leggen voor een rechttoe rechtaan rocksong die heerlijk vooruit denderde als een ouderwetse stoomtrein die ten lange leste op toerental komt, was hij onze held van de avond.

Want bij momenten leek het te klikken en werden we, weliswaar in te kleine en te ver uit elkaar liggende fracties, getrakteerd op een vlammende rockshow. Tussendoor bleef het al te vaak in de middenmoot kabbelen. Shockeren om te shockeren, de show opvoeren die ze altijd opvoeren, het kwam allemaal iets te gratuit over. Alsof Mauro een karikatuur van zichzelf aan het worden is.

En het was op dat moment dat we ergens in de verte Arno zagen opdoemen in onze gedachten. Nog zo’n nationale held waarbij het ‘not cool’ is om vragen te stellen bij zijn act. Waarvan we precies te allen tijde verplicht zijn werk ten minste een 6/10 te geven, al was het maar voor de moeite en omdat we niet ‘die kerel willen zijn die afbreuk doet aan een nationaal momument’. Op dat moment, toen Mauro voor de zoveelste keer verwoed de mad drunk wou spelen om het podium, kirde het publiek luidkeels en keken wij gepijnigd toe: de man is een schim van zichzelf geworden.

Details Concerten
Concert datum:
6 oktober 2017
Band:
Gruppo Di Pawlowski
Jaar:
2017