Arch Enemy + Wintersun - Trix, Antwerpen

Stevig avondje in een uitverkochte Trix

Als er één concertkalender is die de Belgische welopgevoede metalliefhebbers in het oog houden, is het de Biebob/Rocklive-agenda. Biebob slaagt er jaar na jaar in de crème de la crème van de internationale metalscene naar ons land te halen, en zelfs een handvol iconische namen belanden af en toe op de affiche.

De tour van Arch Enemy in combinatie met het Finse Wintersun en de Zweden van Tribulation staat garant voor uitverkochte zalen. Ook in Trix was dat het geval. Je krijgt dan ook bovenop de twee bekende bands de groentjes van Jinjer erbij, al moeten die het met een matig geluid en dito ontvangst stellen.

Wanneer Wintersun aan zijn set begint is de zaal wel goed volgelopen en dat heeft zo zijn redenen. De metal die de Finnen brengen is een bont allegaartje met veel folkelementen doorspekt met virtuoos gitaarwerk en af een toe een razende blastbeat of loodzware logge riffs. Frontman Jari Mäenpää speelt niet langer zelf gitaar op het podium en dat gaat hem geweldig goed af. Een Hetfield voelt zich naakt zonder zijn plank, maar Jari steelt de show en entertaint. We hebben zelden een frontman met zijn tasje thee een publiek zo op zijn hand weten te krijgen. Gitarist Tymu Mäntysaari krijgt een extra vermelding omwille van zijn virtuoze gitaarwerk. Mäntysaari, amper 27, schudt de complexe riffs en solo's vlekkeloos uit zijn mouw, net zoals vaste bassist Jukka Koskinen trouwens. Het blijft vreemd om een band die zo op synthesizers steunt zonder keyboardman op het podium te zien, en we zijn al helemaal geen liefhebbers van backingvocals die op band staan. Bij Wintersun klinkt het echter allemaal zeer organisch en komt het weinig geknutseld over. Mooie set, die naar meer smaakte.

Net zoals Maiden heeft Arch Enemy een bekend nummer om zich mee op te warmen. Als “Ace of Spades” snoeihard door de luidsprekers knalt, gaan er ettelijke vuisten de lucht in en zie je bijna iedereen meebrullen. Lemmy is nog lang niet vergeten. 

Alhoewel wij niet dol waren op de laatste live registratie van Arch Enemy en we ook de laatste plaat maar matig smaken, blijft het indrukwekkend om de gitaartandem van Jeff Loomis en Michael Amott aan het werk te zien. Amott houdt het bij de prachtige vibrato’s en smaakvolle fills terwijl Loomis zijn virtuoze zelf is. Drummer Daniel Erlandsson lijkt nauwelijks te bewegen terwijl hij elk gat naadloos dichttimmert. Arch heeft al een tiental plaatjes om hun set uit te destilleren, maar de nadruk ligt - begrijpelijk - op de laatste twee albums. Terwijl Alicia haar overgechoreografeerde zelf is op het podium, kan ze zich in het oudere materiaal nog steeds niet redden. De kleine meid weegt net te licht om in de grote voetsporen van haar voorgangster te treden. Dat neemt niet weg dat ze het publiek moeiteloos dirigeert en de bevallige frontvrouw speelt. De geweldige show met twee topgitaristen maakt van de avond een absolute topper. 

Alicia wist ons nog in primeur mee te geven dat Arch Enemy in juni op het hoofdpodium van Graspop te zien zal zijn. Eerlijk is eerlijk, we kijken er nu al naar uit.

Details Concerten
Band:
Arch Enemy
Jaar:
2018