All Them Witches, AB Brussel

Trippen op hypnotiserende blues

Maandag trok de Amerikaanse blues-/stonerband All Them Witches voor de tweede maal naar de Ancienne Belgique. Hun vorige doortocht twee jaar geleden was meteen goed voor een live-album van het volledige optreden (‘Live in Brussels’). We kunnen dus gerust zeggen dat Brussel, en bij uitbreiding ons hele land, een speciaal plekje in de harten van het viertal heeft bemachtigd. Wij zakten, niet helemaal onlogisch, dus ook met hoge verwachtingen af naar onze hoofdstad.

De openingsact was weggelegd voor het Duitse Motorowl, ons niet heel bekend om eerlijk te zijn. Maar wat blij waren we na het eerste zware uurtje dat we mochten kennismaken met deze band. Op het eerste zicht was het een erg zware opwarmer voor All Them Witches, dat voornamelijk bluesy trips gaat opzoeken. Motorowl (misschien niet de beste naam voor een band wiens zanger 'm uitspreekt als Motoröl) beproefde onze trommelvliezen met dreunende progressieve metal, waar met momenten verwijzingen naar Opeth – om een grote naam te noemen – niet ver weg waren. De energieke toetsenist, strakke bas en een ongelooflijk krachtige stem bliezen ons omver in een wervelwind van psychedelic doom rock, zoals ze zichzelf omschrijven op hun Facebookpagina.

Om 21 uur was het tijd voor die band uit Nashville, Tennessee, U.S.A. , zoals ze zelf zo mooi benadrukten. De laatste plaat van All Them Witches (‘Sleeping through the war’) is nog maar iets meer dan een jaar uit, maar we kregen verrassend veel ouder werk te horen. Vooral de vertolkingen uit ‘Lightning at the door’ (2013) werd erg gesmaakt.

Het optreden werd toch ingezet met nummers uit hun nieuwste: ‘3-5-7’ en ‘Alabaster’: geestverruimende deuntjes met enkele welgemikte kopstoten. De hele set werd trouwens geolied afgewerkt, met loepzuivere vocalen en gitaarsolo’s. Wanneer halverwege de aimabele zanger/bassist Charlie Michael Parks Jr. een slok nam uit een grote mok dachten we nog dat ‘Don’t bring me coffee’ er zou aankomen, maar behalve een prachtig neergezette ‘Am I going up?’, kregen we niet veel nieuwe liedjes meer te horen.

Erg vonden we dat niet: ‘The marriage of coyote woman’, ‘When God comes back’ en bisnummers ‘Charles William’ en ‘Blood and sand / milk and endless waters’ doen het verschikkelijk goed in hun shows. Een lange, heerlijke trip op zuiderse stoner of de uitgerokken bluespassages als hypnosetherapie: dat is de beste omschrijving van de avond. Op het eind kwam alles samen in ‘Swallowed by the sea’, waarna we snel terug naar de oppervlakte werden geduwd met ‘Mountain’.

Het voorlaatste (?) nummer (we raakten namelijk al veel vroeger de tel kwijt) was een van de vele hoogtepunten. ‘Charles William’ was telkens weer opbouwen naar het krachtige refrein en de riffs, die ook nog de dag nadien in onze ziel blijven plakken.  "I’m gonna raise the dead", geen haar op ons hoofd twijfelt eraan. Bij ‘Blood and sand (…)’ hoorden we tevergeefs het einde van de avond naderen. Gelukkig konden we nog zo’n zeven minuten genieten van dit magistrale stuk. Daarna viel het gordijn en weerklonk met een kleine knipoog Pink Floyds ‘Money’ door de AB Box.

Details Concerten
All Them Witches AB Brussel
Concert datum:
11/06/2018