Niet zo’n erg hoge opkomst vanavond voor Active Child in de Rotonde, nochtans was het ’s mans eerste optreden in België, de opvallend aanwezige populatie Nederlanders ten spijt. Leaf House, uit Luik, kweet zich middelmatig van zijn rol als opwarmer. De matig inspirerende muziek deed het weinig aanwezige publiek op de tribunes vooral voor zich uitstaren, een geeuw slaand van verveling of spelend met de smartphone. De muziek bevatte veel echozangen, net Ezra Koenigs (Vampire Weekend), tropische rock met de rem op. De weinig innovatieve elektronica was eerder een bron van frustratie dan opwinding: een vreemde kennismaking.
Active Child opende met het idyllische ‘You are all I see’ bouwend rond gouden regenval van harpgetokkel en een sample van een koperblazer, hemels. Al zat Pat Grossis falsetstem niet meteen op de juiste plaats. We hadden de indruk dat hij nog opwarming nodig had, het was een moeizaam begin van een veelbelovende set. Eens de logge machine in gang getrokken was, pakte Active Child ons bij het volgende nummer ‘High priestess’ voor het eerst bij het nekvel. Een geoptimaliseerde mix, een opgewarmde stem en de zweverige synths bouwden een aangename sferische trip, spannend gehouden door de avontuurlijke drums.
‘Playing house’ kreeg een strakke beat, die het nummer live extra grinta gaf. De lekker korrelige synth-lijn zorgde voor een degelijke ondergrond voor de sublieme vocalen. Etaleren is hier wel het juiste woord, maar daarna kregen we twee ietwat meer elektronisch getinte nummers, waar het ons vooral ontbrak aan bas. Iets wat niet per se hoeft bij Active Child. Grossis stem is krachtig genoeg om de boog gespannen te houden, maar toch was het iets dat soms onwennig aanvoelde. Droge elektronica: een zegen voor de ene, een ergernis voor de andere.
‘See thru eyes’ probeerde er opnieuw de vonk in te slaan, moeizaam maar effectief. Het zweverige tussenstuk leek wel een trip met een onderzeeër, terwijl het subtiele basspel in combinatie met de afwisseling van synths en vocalen live bijzonder goed uitgekiend leek. Grossi zocht haast de grenzen van zijn kunnen op. ‘Hanging on’ was er dan weer volledig op: wedergekeerd naar de harp en voor de afwisseling zowel hoog als laag zingend. Iets waar Grossi nog te weinig gebruik van maakt, want ook zijn lage stem geeft duidelijk meerwaarde. De jongens van Wild Beasts hebben deze truc al lang begrepen. Wat dit nummer uiteindelijk zo groots maakt, is de verfijnde opbouw. Elk laagje afzonderlijk blijft duidelijk, een overzichtelijk doch bijzonder rijk geluid vormend. Oké, het zijn geen poeslieve Joanna Newsom-vingertjes die hier verleidelijk over de harp glijden, maar eerlijkheid gebiedt ons toe te geven dat zijn elegante spel er bijna even opwindend uitziet. Zo klinkt het ook vooral, Pisarro-landschappen van lentebloesems haast.
Met ‘Johnny Belinda’ gingen we naar een nog meer kerkelijke sfeer. De echo is hier van onschatbare waarde, waardoor het gebrek aan bas hier absoluut geen probleem vormde. Het spel met de harp bereikte een absoluut hoogtepunt, zonder zang deze keer, iets wat sommige toehoorders als een verademing zagen. Daar zijn lange falset-gehuil niet steeds even vlot verteerbaar overkomt, is dat begrijpelijk. De rijke instrumentale outro gaf de hele zaal een grote glimlach op het gezicht. In de bis tekende ‘Ancient eye’ recapitulerend nog voor een beklijvende, maar korte adrenalinestoot.
We zagen vanavond een vrij sterke set, met hier en daar wat kleine mankementjes, zoals de dosering aan bas en de soms wat zwakke beat. Droog bij momenten, maar daartegenover stonden evenveel rijke, grootse stukken. Een dipje in het midden, maar gelukkig bouwde het stevig naar een kookpunt op het einde.
Reageer