Cutting Edge

• X
• X
• X
• 0
• 0

Brian Wilson, 'That lucky old sun'(2008)

Ode aan Californië

 

We houden vandaag de dag vaak ons hart vast wanneer muzikale genieën uit de jaren ’60 krampachtig blijven spartelen. Zo brandde The Kinks-frontman Ray Davies vorig jaar nog serieus zijn vingers aan ‘Working man’s café’, een plaat vol oeverloos gezeur over goede oude tijden. Na enkele luisterbeurten van ‘That Lucky old sun’ moeten we onze vooringenomenheid met hangende pootjes herzien.We horen een uitermate ontspannen Wilson, eindelijk verlost van zijn Smile–project, die op een fleurige manier zingt over zijn Californië: zonovergoten stranden, afgetrainde surfers en om liefde vragende meisjes.

‘Forever she’ll be my surfer girl’ is zonder twijfel onze persoonlijke favoriet: een nummer waarin Wilson zijn eerste liefde vereeuwigt. Dit voltrekt hij in de vroege Beach Boys-traditie, met hun ontroerende harmonieuze samenzang als handelsmerk. Op het bluesy klinkende ‘Going home’ beginnen onze voetjes dan weer spontaan mee te trappelen en halen we graag onze luchtgitaar boven om als een stoere sixtiesrocker van jetje te geven.

De zon schijnt echter niet altijd even vrolijk op de plaat. Zo weeklaagt Wilson op het met trompetgeschal ondersteunde ‘Oxygen to the brain’ over zijn aanslepende depressie, veroorzaakt door het verlies aan vertrouwen in eigen kunnen: ‘I wasted a lot of years. Life was so dead, life was so dead.' In het hemelse ‘Southern California’ neemt grootvader Wilson ons op schoot en vertelt mijmerend over een droom waarin hij zich herenigt met zijn overleden broers.

Dat bepaalde songs aanleunen bij begintunes van Amerikaanse ‘happy’ sitcoms uit de jaren ’80 willen we nog net door de vingers zien. In de categorie ‘vervelend tot hoogst irritant’ vinden we de door Van Dyke Parks geschreven semi–educatieve vertelseltjes over Californië terug: Wilsons schuchtere pogingen tot het scheppen van poëtische uitspattingen lijken hier eerder op kinderachtige probeerseltjes. En dan is er nog het overdreven kitscherige ‘Mexican girl’, dat in een Vlaamse schlagerversie niet zou misstaan op de nieuwe van Christoff.

Ons respect voor de heer Wilson en diens repertorium is toch groot genoeg om deze kleine puntjes van kritiek te trotseren. Hoe lang deze oude rot in het vak nog zal blijven stuiptrekken, God only knows, maar wij houden alvast een plaatsje vrij in onze platenkast voor 's mans komende maaksels!

Kasper-Jan Raeman

© Cutting Edge -- 28 Sep 2008

Reageer