Cutting Edge

• X
• X
• X
• X
• 0

Mogwai, 'The hawk is howling'(2008)

Tijdloze schoonheid

 

We hadden onze chief even om respijt gevraagd, want een plaat vol instrumentale bombast is geen hapklare brok die je in een handomdraai beluisterd én beoordeeld hebt. Nu, na voldoende luisterbeurten, tijd en boterhammen, kunnen we met zekerheid zeggen dat Mogwai ook met dit zesde album een knap werkstuk heeft afgeleverd. En nu nog uitgelegd krijgen waarom precies.

Aan de zangkwaliteiten van de bandleden zal het alvast niet liggen, ha! Mogwai, da's na Slint immers zowat de oudste postrockband so far, en in dat genre wordt nu eenmaal weinig of nooit een mond opengedaan - of toch zeker niet om te zingen. Het zijn de gitaren die het hem moeten doen, massaal en collectief, nu eens met gierende banden en dan weer in eerste versnelling over fluisterasfalt. Weinig nieuws onder de zon, inderdaad, en in een stiel waarin élke postrockband in dergelijke kenmerken grossiert, moet je van goeie komaf zijn om je kop boven die middelmaat uit te kunnen steken. Of al wat naam en de bijhorende credibility hebben opgebouwd, dat helpt natuurlijk ook altijd.

Maar ook al is er niks vernieuwends te merken op 'The hawk is howling', toch is dit opnieuw een verdomd fijne plaat. Single 'Batcat' is kleurrijk en behoorlijk hard, net als de uithalen in de outro van 'I love you, I'm going to blow up your school', maar door de instrumentale band genomen drukt Mogwai deze keer het gaspedaal minder in dan anders. Dat haalt de stoom volgens ons ook wat van de ketel, in die zin dat de spanning en de intensiteit er minder vaak vingerdik opliggen, maar dat er een soort van berustende melancholie voor in de plaats komt. Nee, we hebben niet aan de grappige champignons gezeten, maar probeer het maar eens deftig onder woorden te brengen, die soundscapes van de Schotten.

Van postrock wordt wel eens gezegd dat het genre op apegapen ligt, op sterven na dood zelfs. Er verandert niks meer, er is nog maar weinig toegevoegde waarde in het nieuwe materiaal dat wordt uitgebracht. Kunnen we inkomen, maar ondergetekende blijft hoe dan ook nog altijd verliefd op dit soort muziek. Bach en Beethoven gooiden het qua technieken en instrumentarium ook niet plots over een andere boeg - vergeef me mijn beperkte kennis van klassieke muziek, though - maar hun oeuvre staat er op vandaag ook nog wel. Met 'The hawk is howling' heeft Mogwai volgens ons dan evenzeer een tijdloos pareltje afgeleverd dat de tand des tijds kan doorstaan en binnen pakweg tien jaar nog niks aan kracht zal hebben ingeboet.

Hip is het misschien al lang niet meer, maar schoon wel nog altijd.

Frederik Jaques

© Cutting Edge -- 21 Sep 2008
images © Wall Of Sound / PIAS

Reageer