Cutting Edge

• X
• X
• X
• X
• 0

Emiliana Torrini, 'Me and Armini'(2008)

Welkom in ons hart

 

Enkele vrouwen hebben ergens in ons hart een kamertje voor zich gewonnen - we kiezen de zolderverdieping omdat de kelder misschien iets te luguber is - waar het knus toeven is. De zingende Parisienne Camille zit er op de rand van het bed, zij aan zij met Lien Van de Kelder en Elodie Ouedraogo, terwijl Isolde Lasoen mijmerend door het venster tuurt. En hoewel ze er al een tijdje niet meer was geweest, is Emiliana Torrini ook weer net komen binnenwandelen. Vlij je neer, meisje, en zing nog eens met dat Italiaans-IJslandse accentje van je. Dan zien we je weer heupwiegen, daar op dat podium van Pukkelpop, jaren geleden, terwijl drie kwart van het publiek het andere kwart ssshh-end het zwijgen oplegde. Er hing een soort magie in die tent toen en die hebben we herontdekt op 'Me and Armini'.

Engelengezang is het, als een klaterend bergbeekje, met een stemgeluid dat tegelijk kan zalven als Norah Jones met een potje massageolie in de aanslag en door merg en been kan snijden als Björk met een ijspriem in haar hand. Gevarieerd ook, veel meer dan zomaar een deerne die zich door een akoestische gitaar laat begeleiden en al evenzeer totaal anders dan alle kokette dametjes die de voorbije maanden aan onze mouw kwamen trekken. Lykke Li, Adele, Katy Perry, je kent ze wel. Emiliana is bezwerend - bijna typten we hier 'u zou onze slang eens moeten zien gaan!' maar we houden ons nog net in - en rustgevend. Emiliana zorgt voor stille tranen die als kaarsvet van de muren van die zolderkamer in ons hart naar beneden glijden ('Ha Ha' en 'Birds'), maar ook voor kleine vreugdesprongetjes (ondanks de contradictorische titel tijdens 'Big jumps' en niet het minst tijdens het ravissante 'Jungle Drum') en voor een lyrische stemming waardoor we onze volzinnen bezwangeren met overdreven loftuitingen.

Geen genre is la Torrini te moeilijk: niet de gezapige reggae van de titelsong, niet de onderkoelde en treurige folk van 'Hold heart', het aan Sigur Rós schatplichtige 'Dead duck' of de likkende gitaren in de tantra van 'Gun'. Eigenlijk hadden we niets anders verwacht van iemand die in staat is om voor Kylie Minogue een wereldhit als 'Slow' te helpen schrijven. Al zijn we blij dat ze zelf vooral voor de pure schoonheid kiest, eerder dan voor de instanthitjes. Zoals afsluiter 'Bleeder' bijvoorbeeld, even innemend als zachte lippen die een stiekeme nachtkus op ons voorhoofd drukken.

We denken dat we de deur van die kamer maar eens voorgoed op slot doen. Of ze enkel nog laten opengaan van de buitenzijde, dat is misschien nog betere optie, ha!

Frederik Jaques

© Cutting Edge -- 07 Sep 2008
images © Rough Trade

Reageer