Cutting Edge

• X
• X
• X
• 0
• 0

The Verve(2008)

Verve zonder verve
Delen

‘There is no need for introductions', zingt Richard Ashcroft in ‘Rather be' op de nieuwe plaat van The Verve. Toch een poging. Zo'n tien jaar geleden werd The Verve plots groot dankzij hun op stadions en festivals berekende single ‘Bittersweet symphony' en de cd ‘Urban hymns'. Na hun split in 1999 ging elk zijns weegs, tot The Verve dit jaar weer begon te touren. Nu is er de vierde plaat: ‘Forth'. We hadden de titel (‘met verve!') al klaar voor wat een recensie van minimum een viersterrenplaat moest worden. Helaas willen Ashcroft en de zijnen niet helemaal mee.

‘Love is noise' is natuurlijk een beau van een single: een scheut U2, een wolkje elektronica en goed in het pak zittende lyrics. Ook ‘Valium skies' (het enige nummer van minder dan 5 minuten) weet dankzij de grootse melodie (denk aan 'Champagne Supernova') te overtuigen. De verzorgde pop van 'Rather be' en ‘I see houses' nodigt uit tot gezellig hoofdknikken. Het wat psychedelische ‘Columbo' refereert knap aan het vroege, experimentele werk van de band. En wij luisteren ook heel graag naar ‘Judas'. Zij het dan vooral omdat het zo hard doet denken aan die prachtsingle van Red Guitars uit 1986, ‘National avenue'. Knappe cover, hadden we haast geschreven.

Onze mantel der liefde blijkt echter niet groot genoeg voor ‘Numbness', dat klinkt zoals de titel suggereert en tijdens optredens vooral zijn nut zal bewijzen als het ideale ogenblik om nog snel een pintje te halen. ‘Noise epic' (een werktitel?) lijkt recht uit het repetitielokaal te komen en klokt af op een belachelijke 8'13. De op een wat afgeleefde riff steunende opener ‘Sit and wonder' (met slaapverwekkende tekstregels als ‘I sit and wonder about the things she does') slaagt er ook niet in ons langer dan twee minuten wakker te houden en duurt dus een slordige vijf minuten te lang. En hetzelfde kan gezegd worden van afsluiter ‘Appalachian springs', dat net iets te opzichtig een episch eind aan de plaat probeert te breien.

De cd-titel ‘Forth' kan vertaald worden als ‘vooruit!'. Jammer dus dat The Verve met deze plaat wat ter plaatse blijft trappelen en hoogstwaarschijnlijk niet de gevierde vierde plaat aflevert die we zo graag hadden gerecenseerd. ‘Forth' is net als zijn voorgangers een combinatie geworden van enkele blijvers (al staat hier niet direct een nieuwe Bittersweet symphony op) met een tweede plaathelft vol twijfelgevallen. Een veelkleurig palet met daarover een laag pastelverf - die gelukkig niet overal de schittering weet uit te vlakken die ons ooit zo van The Verve deed houden. 

Daan Wouters

© Cutting Edge -- 24 Aug 2008

Reageer