Cutting Edge

• X
• X
• X
• 0
• 0

Tricky, 'Knowle West Boy'(2008)

Premature retrospectieve

 

Hij staat er nog altijd, tussen ons rijtje all-time classics: 'Maxinquaye'. Het lichtjes fantastische debuut van Tricky is intussen dertien jaar oud. Martina Topley-Bird deed er toen nog op mee - de deerne bracht onlangs trouwens ook een soloalbum uit dat verre van slecht klinkt - en Michael Jackson werd er nog op gesampled. Massive Attack en Portishead waren de hipcats van het moment en hét genre waarnaar je hoorde te luisteren was triphop. Triphop uit Bristol en omstreken.

Tricky was van ietsje verderop, Knowle West meer bepaald, waarmee we u meteen de uitleg van de titel van zijn nieuwste plaat cadeau doen. Hoewel hij uit 'Maxinquaye' single na single kon plukken en zich op zijn volgende album prompt 'Nearly God' noemde, was het nooit meer hetzelfde voor de Trickster. Was het debuut verfrissend en catchy tegelijk geweest, dan deed Tricky vanaf dan meer dan ooit zijn eigenwijze duistere zin. Wij zijn onderweg zijn spoor bijster geraakt, al bleef de man al die tijd voort muziek maken, met wisselend succes.

Anno 2008 is Tricky dus terug met een, laat ons zeggen, premature retrospectieve. Misschien omdat hij dit jaar veertig is geworden, wie weet, maar in elk geval ziet hij 'Knowle West Boy' ook zélf als een gebald concept dat al het voorgaande bundelt: de verschillende genres die hij bepotelde - van triphop over crossover rock tot avant-garde en logge beats - komen er stuk voor stuk op aan bod.

Tricky is ook altijd een man geweest die zwarte en blanke culturen wist te verenigen en dat principe blijft ook vandaag gelden. Klinken 'Bacative' en 'Baligaga' opzwepend met dancehall toasters en een streepje vuile drum-'n-bass, dan is 'Far away' een soort postpunkversie van Goldfrapp en 'C'mon baby' onversneden rock - hoewel niet echt schitterend gebracht. Nog voor we wat opzoekingswerk rond dit nieuwe album hadden gedaan, besloten we al snel dat 'Council estate' het beste nummer op het album is: opgefokt, vuil zoals ook Gnarls Barkley de smerigaard kan uithangen en vooral herinnerend aan sommige tracks uit dat debuut. Of 'Past mistake', dat ons terug in de tijd katapulteert met lankmoedige triphop die evengoed door Geike Arnaert zou kunnen zijn ingezongen.

Die afwisseling en lichte weemoed naar lang vervlogen tijden zadelt ons dan ook op met een dubbel gevoel, want hoewel dit best wel een sterk album is, kunnen we ons niet van de indruk ontdoen dat het allemaal wat gedateerd klinkt. But hey, nostalgische buien overvallen ons wel vaker, dus dit album komt zeker van pas. Tenzij we misschien... 'Maxinquaye' nog eens? 

Frederik Jaques

© Cutting Edge -- 20 Aug 2008
images © Domino Records

Reageer