Cutting Edge

• X
• X
• X
• 0
• 0

Radioactiveman, 'Growl'(2008)

Het zwaard van Tenniswood

 

De namen Eddy Lipstick en Hein Didioffzky zijn misschien best oké als je het als middelmatig artiest toch nog wilt maken in het leven, maar als het ietsje meer mag zijn, kan je jezelf bijvoorbeeld Keith Tenniswood noemen. Tenzij je in de UK woont natuurlijk, want dan is dat gewoon zoveel als 'Keith Tennishout' en dat euhm, slaat nergens op. Meer zelfs, daarmee sla je de bal volledig verkeerd. Ook daar valt uiteraard een mouw aan te passen: zo ging Keith met Andrew Weatherall in zee en kwamen ze er, veranderd van zwembroek, weer uit als Two Lone Swordsmen in de jaren negentig. Het duo grossierde in electro en beats uit die tijd, maar veel verder dan de clubscene wisten ze het nooit te schoppen.

Weinig kans dat daar met het alter ego voor zijn soloproject verandering in komt. Niet dat hij zich daarvoor een minder geslaagde naam aanmeet, want met Radioactiveman klinkt hij niet alleen cool maar relativeert hij zichzelf ook meteen. De action figure uit de sixties is immers Homers grote voorbeeld in enkele afleveringen van The Simpsons.

Genoeg overbodige geschiedenis en triviaweetjes, over naar de orde van de dag. De muziek op 'Growl' klinkt zo heerlijk zoet als Röyksopp, delicieus donker als Aphex Twin in de periode van 'Ambient Works' en ronduit ranzig als Tiga (zoals in 'Kristina'). 'Pieces of eight' is een meer dan zes minuten durende trip doorheen druppende old school electro richting verfrissende beats en terug via een sample hier en daar. Grandioos vettig, net zoals het grommende titelnummer 'Growl', het jagende 'Dalston to Detroit' en het al eerder vermelde 'Kristina'.

Stuk voor stuk instrumentale tracks, al wordt er ook gezongen op deze derde van Radioactiveman. In 'Nothing at all' komt de Schotse zangeres Dot Allison de zangpartijen voor haar rekening nemen - ze werkte in het verleden al samen met gelijkgestemden als Massive Attack en Slam maar ook met Pete Doherty (Faut le faire!), Arab Strap en Death in Vegas. in 'Double dealings' is de andere zwaardenman Andrew Weatherall de vent met de lichtjes enerverende vocalen. Blijf bij je leest, zouden we aanraden.

'Growl' is een voortreffelijk album, dat op zijn minst een ontdekking waard is, maar dat van tijd tot tijd een beetje aan kracht en gebaldheid moet inboeten. Een snel in elkaar geflanst werkstukje is het hoe dan ook niet, dat hoor je duidelijk aan de manier waarop het allemaal tot in detail is uitgewerkt. Voor die degelijke aanpak alleen al verdient Tennishout onze waardering. Love game, vrienden!

Frederik Jaques

© Cutting Edge -- 13 Aug 2008
images © Fabric Records / N.E.W.S.

Reageer