Cutting Edge

• X
• X
• X
• X
• 0

Lieven Tavernier(2007)

Mercedes naar De Cuba

  Voor wie de man niet kent: Lieven Tavernier is de schrijver van de Vlaamse kleinkunstklassiekers ‘Eerste sneeuw' en ‘De fanfare van honger en dorst', voor het eerst op plaat gezet door Jan de Wilde. Gesterkt door het succes van zijn liedjes, bracht Tavernier in 1995 zijn eerste eigen cd uit, ‘Doe het licht'. Op ‘Ilja' (2002) en ‘Nooit voorbij' (2005) puurde hij zijn stijl verder uit en vorig jaar bracht de zanger uit Merelbeke ‘Wind en rook' uit, zijn beste plaat tot nog toe. Met concerten van Tavernier op Dranouter (3 augustus) en in de Handelsbeurs (25 september) in het vooruitzicht, wordt het dan ook hoog tijd om ‘Wind en rook' ook op Cutting Edge de aandacht te geven die de plaat verdient.

De muziek eerst. ‘Wind en rook' is snel (op 1, 2 en 3 augustus vorig jaar) en met heel eenvoudige middelen (in de thuisstudio van Nils De Caster en zonder overdubs) opgenomen, maar klinkt buitengewoon goed. Tavernier laat zich dan ook al jarenlang begeleiden door goed en integer Gents volk als Bruno Deneckere, Yves Meersschaert en muzikant/producer Nils De Caster, die de uitgebeende songs van Tavernier spaarzaam maar heerlijk aanvullen met piano, banjo, dobro, mandoline, bastuba en hier en daar de backings van Sarah D'Hondt.  Heel knap. 

Tavernier zingt weemoedige songs over meisjes die hem vroeger uit zijn slaap hielden, over zijn vader die op sterven ligt, over de zondagnamiddagen waarop hij in de Mercedes met zijn nonkel Walter naar 'De Cuba' reed, een oude Schelde-arm in Zevergem.  ‘Wind en rook' staat vol met dat soort op het eerste zicht particuliere verhaaltjes uit het leven van de zanger, vereeuwigd in Nederlandstalige folkliedjes die ruimte laten om te dromen.  Op zijn best ('De Cuba', 'Niet getroost', 'Wind & rook', 'In mijn donkere dagen', 'Cathy', 'Emma Haese') weet Tavernier vreugde en verdriet perfect te verenigen en in 'Boy' (dat wat aan Bram Vermeulen doet denken) en 'Krassen op mijn ziel' kan er al eens voorzichtig gelachen worden. 

Een enkele keer toont het kleinkunstgenre zich van zijn wat benepen kant: De tekst van ‘Trein naar M' vinden wij een beetje knullig en mensen die zichzelf goede smaak toedichten zouden wel eens durven beweren dat afsluiter 'Alleen de vraag' ook een Clouseaunummer had kunnen zijn.  Maar dan wel een evergreen, dat moet gezegd. Wie het beste voorheeft met het Nederlandstalige lied, zal ‘Wind en rook' dan ook zonder veel aarzelen in de armen sluiten.  Een mooie plaat! 

Daan Wouters

© Cutting Edge -- 31 Jul 2008

Reageer