Cutting Edge

• X
• X
• X
• X
• 0

Fleet Foxes(2008)

Geen over het paard getilde cowboymuziek

 

Soms zien wij onszelf, rechtstaand in een stokoude Volkswagen Kever met open dak, de einder tegemoet kijken terwijl onze hippievriendin met geruit hemd en versgeplukte boterbloem in heur haren stoer het stuur beroert. Het is het einde van de sixties, we hebben lak aan het systeem en aan de maatschappij en we cruisen maar, op weg naar een land met een toekomst. Iedereen zal er elkaar graag zien, we zullen er leven van de liefde en vooral: we zullen luisteren naar die langspeler van Fleet Foxes. Maar dan lopen we die criticaster van een kameraad van ons weer eens tegen het lijf, en dan moppert die 'dat hij dat niet begrijpt, die hele hype rond Fleet Foxes, want dat dat uiteindelijk toch ook maar gewone cowboymuziek is'. Dat is het moment waarop onze vriendin hard in de remmen gaat en wij met onze klikken, klakken en zelfgerolde pretsigaret over de motorkap op het harde asfalt denderen.

Om maar te zeggen: we mogen daar ook niet in beginnen overdrijven, in die verafgoding van Fleet Foxes. Já, die 'Sun giant EP' was een dijk van een opwarmer en já, deze titelloze volwaardige schijf bulkt van de pracht en de praal: door zijn barokke harmonieën, door de zalig zalvende stem van Robin Pecknold, door zijn tijdloze karakter. Van de eerste stokoud aandoende samenzang op 'Sun it rises' bij het begin van de plaat tot de verstilde eenvoud in afsluiter 'Oliver James' en alle close harmonies daar tussenin: telkens weer slaagt Fleet Foxes erin om het nummer te verpakken in een omhulsel van kwaliteit, uniciteit en doorwrochte klasse. Pecknold en de zijnen beperken de klus nooit tot een routineus taakje en stellen zich niet snel tevreden met een bereikt resultaat. Er wordt gebeiteld, bijgeschaafd en verfijnd, en dat waardeer je als luisteraar. Of in elk geval: wij toch.

Maar anderzijds haalt deze full niet volledig het niveau dat op 'Sun giant' wel constant werd aangehouden. 'Blue Ridge Mountains', het uptempo 'Ragged woods' en 'White winter hymnal' zijn ronduit schitterende songs, maar het kippenvel dat wij bij 'Mykonos' kregen op de ep, is nu minder prominent van onze armen af te lezen. En net dáárom gaan we deze keer iets zuiniger zijn met onze lofbetuigingen. We blijven Fleet Foxes ongemeen goed vinden, maar we duimen tegelijk dat ze al hun poeier nog niet bij hun debuut hebben afgeschoten én dat hun retrostijl ook de komende jaren nog niet zal gaan vervelen. Cowboymuziek, hoe durft-ie!

Frederik Jaques

© Cutting Edge -- 21 Jul 2008
images © Bella Union / V2

Reageer