Cutting Edge

• X
• X
• 0
• 0
• 0

Pop Levi, 'Never never love'(2008)

Een dubbeltje op zijn kant

 

Soms weten we het écht niet. Zitten we uren te twijfelen, dagen na elkaar. Te skippen, te forwarden, terug te keren op onze stappen, de volumeknop wat naar rechts te draaien, de afspeelvolgorde te shufflen... om uiteindelijk tot het besef te komen dat we nog steeds geen hoogte krijgen van deze of gene album. Nu ligt er weer zo'n moeilijkdoender voor onze neus: 'Never never love' van Pop Levi is onderhoudend en vervelend tegelijk. In sommige gevallen geven we met ons zalvende hart het onderwerp van discussie dan al eens het voordeel van de twijfel, maar bij het album van deze Londener weten we het zo nog niet.

Het begint nochtans uitstekend en na het beluisteren van de eerste vier nummers hadden we tegen kennissen al behoorlijk lovend gedaan over dit plaatje. We moeten die mensen dringend van een update voorzien en hen melden dat wat volgde van mindere makelij is. Jammer, want 'Never never love' trapt met brio af in 'Wannamama', een gebalde song die het midden houdt tussen rock, pop en kitsch, om meteen door te jagen in de titeltrack en tevens ons favoriete nummer van dit schijfje. 'Never never love' - de single dus, niet het album - hotst en botst als een knikker in een stuiterend ritme en is potdorie catchy as hell. Meer van dat, denk je dan, maar in 'Dita dimoné' gaat de pees er al even af en dat betert er in de daaropvolgende nummers niet op.

De achterflap met een overzicht van de songtitels lijkt het album in twee te splitsen: met 'Oh god (what can I do)?' lijkt een tweede luik te beginnen en dat hoor je ook op de plaat. Had Pop Levi zich gaandeweg laten uitbollen, dan duwt hij nu weer even oerend hard op het gaspedaal en laat hij de luisteraar meerocken aan een tempo dat ons uitermate bevalt. Levi, eerder al betrokken bij Super Numeri (een project uit de stal van Ninja Tune) en bij het hippe Ladytron, vervalt nadien echter alweer snel in de vervlakking. 'Everything & finally', een achterneefje van een song van Prince, houdt de schijn nog even hoog, maar daarna is het het verhaal van de ineenzakkende pudding. Het lichtpuntje 'Calling me down' achteraan op het album niet te na gesproken - een mooie ballad zoals ook de broertjes Gallagher ze zouden schrijven - valt er nog maar weinig opwindends te beleven wanneer dit album zich naar een einde sleept.

Vier pakkende tracks en voor de rest een aaneenschakeling van vullertjes: dat had mits wat sorteerwerk een leuke ep kunnen opleveren. Maar voor een cd is het wat van het goede, euhm, te weinig.

Frederik Jaques

© Cutting Edge -- 17 Jul 2008
images © Counter Records (PIAS)

Reageer