Cutting Edge

• X
• X
• X
• X
• 0

Bobbejaan Schoepen(2008)

Schoepen aas
Delen

De bijzonder smaakvolle hoes van de nieuwe cd van Bobbejaan Schoepen (met foto's van Stephan Vanfleteren) zet meteen twee zaken in de verf. Ten eerste het grenzeloze respect van initiatiefnemers Daan Stuyven en (zoon van) Tom Schoepen voor onze Vlaamse cowboy. En ten tweede het voornemen om met Bobbejaan te doen wat Rick Rubin met Johnny Cash deed, namelijk een wat vergeten icoon de aandacht en het eerbetoon geven dat hij verdient. En het moet gezegd: ‘Bobbejaan' (de vanzelfsprekende titel van de cd) slaagt met verve in dat opzet.

Goed, Modest Schoepen richtte een pretpark op in plaats van zich met roesmiddelen in te laten en ook het kunstfluiten waarin hij uitblonk (luister maar naar ‘On a carousel') draagt niet bepaald bij tot zijn rock-'n'-rollgehalte. Maar laat ons toch niet te schamper doen. De ondertussen 83-jarige Schoepen is niet alleen de volkszanger die ons ‘De lichtjes van de Schelde' schonk, in de jaren '60 was hij ook een internationaal gerespecteerd artiest die meer dan 5 miljoen platen verkocht. 

Een aantal van zijn toenmalige successen, aangevuld met enkele covers en enkele minder bekende nummers uit zijn uitgebreide oeuvre, staan nu in een opgefriste versie en mee ingespeeld door een hoop jong volk (onder anderen Lars Van Bambost) op deze plaat. De mooie opener is het levenslied (in de echte betekenis van dat woord) ‘Je me suis souvent demandé', ooit een hit in de versie van Richard Anthony. In de categorie melancholische chansons is ook Bobbejaans mooie vertolking van evergreen ‘Le temps des cérises' met Geike Arnaert als side-kick een voltreffer. En ‘Flower of Shanghai' neemt alvast een optie op de tijdloosheid met Daan als zanger.

Johnny Cash waart rond in ‘Ik geloof' (hier zou Kris De Bruyne zijn voordeel mee kunnen doen), ‘In de schaduw van de mijn' en in de pakkende afsluiter ‘Verankerd', waarin Bobbejaan de dood met schriele stem maar onbeschaamd in de ogen kijkt. Enigszins uit de tijd maar wel mooi gebracht en aandoenlijk is ‘La novia'. De schampere humor van het gekke ‘Paardenhoofdstel' was zijn tijd vooruit. En al is er nog altijd niets mis met de originele versie, van de manier waarop Bobbejaan hier ‘De lichtjes van de Schelde' nog eens bezingt, gaan zelfs de minuscule haartjes op onze Stetson rechtstaan.

‘Bobbejaan' is een mooie, uitgepuurde cd geworden van een van Vlaanderens grootste artiesten, die op 83-jarige leeftijd samen met een stel jonge coyotes op zijn dooie gemakje vier sterren binnenrijft op Cutting Edge. Respect.

Daan Wouters

© Cutting Edge -- 22 Jun 2008

Reageer