Cutting Edge

• X
• X
• X
• 0
• 0

Donna Summer(2008)

Koninginnenrit met aankomst bergop

 

Ondergetekenden lijken zich ongewild te kunnen gaan specialiseren in de comebacks dit jaar: Portishead, B-52s en nu een dame die haar laatste wapenfeit exact zeventien jaar geleden op ons losliet. Wie dacht dat 2007 absoluut het jaar van de comebacks was, die had duidelijk nog nooit van 2008 gehoord.

2008 is ook het jaar waarin oude soul en funk een revival meemaakt: Jamie Lidell, Mark Ronson, Duffy, Amy Winehouse, zelfs Gotye en Kraak & Smaak: het mag weer allemaal naar vroeger smaken en daarom hadden we dan ook een licht vermoeden dat Donna Summer naar een glorierijk verleden zou teruggrijpen. Een keuze die we zelfs zouden hebben toegejuicht.

Niks is echter minder waar: de queen of disco waagt de terugkeer met beats die enkel hier en nu geproduceerd kunnen zijn. Bubblegumpop waar ook Madonna mee uitpakte op haar meest recente album, en da's nu niet meteen waarvoor wij staan te springen.

De eerste vier tracks zijn bijgevolg ook niet onze favorieten: te veel goedkope danceproducties, compleet foute Cher-vocoders, een Donna die zelfs Beyoncé en Rihanna achterna gaat met flauwe 'oh oh oh'-kreetjes en een weinig overtuigende guest appearance van Ziggy Marley. Het is pas op 'Fame (The game)', nochtans ook behoorlijk mainstream, dat wij als luisteraar de smaak te pakken krijgen. Het lijkt alsof die song een nieuw hoofdstuk op 'Crayons' inluidt, want eens de makke gitaarballad 'Sand on my feet' achter de kiezen slaat de diva een andere weg in: op 'Drivin' down Brazil' wordt het een puur latinfeest, op 'I'm a fire' krijgen we een langgerekte disco-epos waarin Summer haar keelgat mag openzetten zoals in de gouwe ouwe tijd. Meer zelfs, op hoogtepunt 'Slide over backwards' mikt ze met een prima gekruide mix van gospel en blues op ons goedkeurend hoofdgeknik en doet ze ons met een schurende stem aan tante Tina Turner denken.

Als was het de koninginnenrit in de Tour de France hebben we daarmee ook meteen de Tourmalet bereikt, want daarna begint Summer opnieuw aan de afdaling. Voor 'Science of love' hebben wij geen ander woord dan 'vlug te vergeten popniemendalletje', 'Be myself again' is opnieuw een mierzoete ballad zoals ze die aan de lopende band produceren in een hitparadefabriekje en 'Bring down the reign' is een lovenswaardige knipoog richting Afrika zonder meer.

De aankomst ligt bergop, want in 'It's only love' mag Donna Summer nog een laatste keer haar duivels ontbinden in een uitgerokken discotrack. En als er 'love' in voorkomt, dan weten we waartoe deze dame in staat is. Tenzij je al 'I feel love' of 'love to love you baby' vergeten was? 

Frederik Jaques

© Cutting Edge -- 11 Jun 2008
images © Burgundy Records

Reageer