Cutting Edge

• X
• X
• X
• 0
• 0

Motek(2008)

Postrock van bij ons

 

Straf toch, als postrockband uit Vlaanderen uit het niks je entree maken in een populaire hitlijst als De Afrekening op Studio Brussel. Zomaar, zonder al te veel voorgaande promo en andere prietpraat op de nationale zenders en zonder dat de single om het halfuur door de boxen wordt geknald. Motek heeft het klaargespeeld samen met het kakelverse indielabel Noisesome Records en staat sinds een week of drie met 'Tryer' te blinken ergens halfweg die lijst. En wat meer is: wanneer zoiets in scène wordt gezet en de achterban wordt opgeroepen te stemmen als gekken, dan bengelt de band in kwestie meestal ergens achteraan het rockpeloton. Maar zie, hier kwam Motek binnen, zag en overwon. Twee weken na de intrede zijn ze pijlsnel omhooggeschoten, wat bewijst dat ook de rest van jong Vlaanderen veil gaat voor deze kerels. Akkoord, het nummer is veruit het meest toegankelijke van 'Port Sunshine', maar toch: straf.

Zelf eigenaar zijnde van een behoorlijk groot postrockhart hopen we dat het voor Motek en hun soortgenoten deuren kan openen naar een ruimer publiek en dat dat Afrekeningvolkje ook de rest van het album zal kunnen pruimen. Lang uitgesponnen nummers als 'Another seamans song', 'Carnivale' of 'Corvo' bijvoorbeeld, waar geen vocale houvast voor het grijpen is en een niet-geoefende luisteraar al eens kopje onder zou durven te gaan in een zee van instrumentaal gitaargeweld.

Gelukkig zijn er voor die nieuwkomers ook aardig wat nummers mét zanglijnen, zoals openers 'Resist' en 'Combi collina' en het exquise 'Epoxy', drie tracks die ons door hun tragiek en spanningsboog ook wel eens aan die andere Belgische talenten van The Sedan Vault doen denken - al blijft de zang bij Motek meer ingehouden en dieper én zijn de zanglijnen eerlijk gezegd minder beklijvend dan bij TSV. Dat is dan ook ons voornaamste punt van kritiek: muzikaal zit het allemaal prima, maar het kneden van die sound tot kleine individuele vleesballetjes, dat kan nog een stuk beter en straffer volgens ons. Anderzijds hoeft al te vrijblijvende zang geen struikelblok te vormen wanneer er live on stage potten worden gebroken.

Naar Belgische normen een uitstekende postrockplaat, maar op internationaal niveau leggen ze in dit genre volledige snelwegen met bands van dit niveau. Maar het is zoals met onze treinen: wat niet is, dat kan misschien nog komen. Als je maar lang genoeg geduld oefent.

Frederik Jaques

© Cutting Edge -- 21 May 2008
images © Noisesome / EMI

Reageer