Cutting Edge

• X
• X
• X
• X
• 0

Duyster(2008)

Tussen luysteren en fluysteren

 

Het gevoel nietsvermoedend op te staan en vijf tellen later, wanneer je de laatste slapers uit je ogen wrijft, te merken dat het vannacht heeft gesneeuwd. In alle stilte, wel twintig centimeter. Of ook nog: het gevoel als kleine snotter 's ochtends de trap af te lopen, de woonkamer binnen te wandelen en daar bijna een tuimelperte te maken over die dozen vol fonkelnieuw speelgoed. De Sint is geweest potdorie, en je was het na die nachtrust helemaal vergeten hoe ongeduldig je de avond voordien nog was geweest.

Dát gevoel dus, dat overvalt ons telkens weer, wanneer we vernemen dat er een nieuwe compilatie van Duyster op stapel staat. En hoewel we geen klantenkaart hebben bij Unibet of MrBookmaker, durven we er veel geld op in te zetten dat we bijlange niet de enigen zijn bij wie het hart een sprongetje maakt op zo'n moment. Want Duyster, het zondagavondprogramma van Ayco Duyster en Eppo Janssen, heeft doorheen de jaren een trouwe aanhang opgebouwd. Duyster is een genre op zich geworden.

Ook op deze derde in de hopelijk lange reeks compilaties beschamen de samenstellers met dienst ons vertrouwen niet. Ze blijven trouw aan het concept: één schijfje met classics van nu en vroeger, eentje met opnames van sessies in de studio. Nog zo'n goeie traditie: telkens ook gedeeltelijke aandacht voor talent uit eigen land. Dit keer valt die eer te beurt aan The Go Find en Ansatz Der Maschine, allebei met een foutloze liveversie op de 'sessieplaat'.

Foutloos is eigenlijk het hele livealbum én intiem dicht aanleunend bij het origineel. Ook dat maakt van deze derde compilatie een bijzonder consistent geheel: de tracks op de 'classics' zijn sowieso erg intimistisch van inslag, wat ervoor zorgt dat ze in live-uitvoering niet veel van hun pluimen verliezen.

Nog benijdenswaardig is de vaststelling dat Duyster & Janssen ook nu weer geen oogkleppen hebben opgehad bij de keuze: deze verzamelaar gaat ruimer dan singer-songwriters alleen en biedt ook een staalkaart van wat leeft in de indietronica - met werk van Efterklang, Boards Of Canada, Four Tet (fans waren al langer op zoek naar deze versie van 'Unspoken', al is het niet onze favoriet) - en maakt zelfs even een ommetje langs de countryblues van M. Ward. Johnny Cash zou tevreden geweest zijn.

Opvallend wel: de afwezigheid van grote instrumentale postrocknamen. Geen Explosions In The Sky, Red Sparowes of Maserati bijvoorbeeld, maar misschien is dat omdat we Transit nog te goed hebben op nummer vier? Duimen dat het snel weer gaat sneeuwen, vrienden!

Frederik Jaques

© Cutting Edge -- 18 May 2008
images © Studio Brussel / PIAS

Reageer