Cutting Edge

• X
• X
• X
• 0
• 0

The Whip(2008)

In de leer bij de eighties

 

Fris of belegen? Origineel of een stelletje dieven? Catchy of saai? We zijn er nog niet helemaal uit en we hebben niet de indruk dat we dat binnen tien luisterbeurten wél zullen zijn. Ga daar maar eens aan staan, beste luitjes die dachten veel wijzer te worden op basis van deze review. Laat het misschien de voornaamste les zijn dat het in elk geval geen evergreen van een album zal worden, nu niet en nooit niet, want dát zouden we dan wel weer gehoord hebben na enkele keren 'X marks destination' aan een nader onderzoek onderworpen te hebben.

The Whip - want over die band uit Manchester hebben we het - sluit langs achteren aan in de polonaise die nu-rave heet: voor hen uit huppelen ook nog Simian Mobile Disco en - uiteraard met een frisse pils in de hand - zelfs ook de Belgen van Goose. De grootouders kijken goedkeurend van aan de feestdis voor de volwassenen toe: die van Joy Division tikken zelfs goedgemutst en ritmisch met hun lepeltje tegen het koffiekopje en warempel: die van New Order zwieren hun servet in het rond. Het lijkt wel Le Lac Du Connemara, zeg.

Cryptische onzin, u moet het ons niet leren uitkramen, maar laat het toch maar duidelijk zijn: The Whip heeft zijn mosterd gehaald in de eighties, bij voorgenoemde kalende bands, maar heeft die ietsje te lang in de zon laten staan waardoor hij minder straf is geworden. Waarna de electrobliepjes van een upgrade werden voorzien, er wat welluidende kreten overgeborduurd werden - een beetje zoals bij onze Kortrijkzanen dus - en het allemaal in een stramien werd gegoten dat het midden houdt tussen dance en een rockband. Zoals opener en single 'Trash' bijvoorbeeld: bezwerend en opzwepend, maar ons tegelijk met een gevoel achterlatend dat het hier om een instrumental gaat waarbij de versterkende lyrics zijn vergeten. Of zoals in 'Blackout', Nine Inch Nails verpakt in een poppy hoesje, of 'Divebomb', dat ook van Le Peuple de l'Herbe had kunnen zijn.

Andere keren klinkt de dance zelfs ver weg, zoals in het matte 'Sirens' en het weinig meer inspirerende 'Dubsex', of lijkt het om een remixversie te gaan van een rocksong: wij hoorden 'Muzzle #1' en zagen zo al Barman en CJ Bolland een dEUS-track verwerken tot een Magnus-edit.

Maar zie: we blijven met een dubbel gevoel zitten. Niet slecht en op een of ander zomerfestival ongetwijfeld goed voor een dansfeestje, maar geloof de hype toch ook maar niet te fel.

Frederik Jaques

© Cutting Edge -- 14 May 2008
images © PIAS

Reageer