Cutting Edge

• X
• X
• X
• X
• 0

Portishead(2008)

Le nouveau Portishead est arrivé

 

Veertien jaar, verdorie, veertien jaar. Zo lang is het geleden dat 'Dummy', het debuutalbum van Portishead in alle bescheidenheid op de wereld werd losgelaten en er een kleine aardverschuiving in het muzieklandschap plaatsvond. Even was Liverpool niet langer de Britse hoofdstad van de muziek, maar ging die eer naar Bristol, een stadje dat niet alleen Portishead voortbracht (nota bene genoemd naar een gehucht amper dertien kilometers verderop), maar ook gelijkgestemde triphoppers als Massive Attack, Tricky en Smith & Mighty. Triphop was plots alomtegenwoordig en dé sound van het moment. En Portishead, dat reeg de successen aan elkaar, ook met hun titelloze tweede, en al zeker met hun liveclassic 'Roseland NYC', het elektronische equivalent van het akoestische livealbum van Nirvana, zeg maar.

Maar daarna werd het stil rond Portishead, en het leek alsof het voorgoed bij die meesterwerken zou blijven. Zangeres met de heel typische stem Beth Gibbons ging haar eigen soloweg, Geoff Barrow en de minder bekende Adrian Utley deden hetzelfde. Tot de goesting in een threesome plots alsnog terugkwam en ze de studio in doken voor 'Third', een plaat die tegelijk doorgaat op het elan van vroeger, maar ook voor vernieuwing heeft gekozen.

Voortrekker in die gerenoveerde Portishead is zonder twijfel 'Machine gun', dat ratelend als een mitrailleur je oren aan flarden schiet en uitmondt in een aan Aphex Twin refererende razernij. De knopjes gaan tot het uiterste, er wordt gestampt en geblazen, maar éígenlijk vinden wij dit verre van het beste nummer op 'Third'. Rare keuze voor een single kortom, hoewel het een zware stamper is. Opener 'Silence' klinkt ook niet als de oude Portishead - daarvoor is hij te zeer rocky van inslag - maar op een of andere manier toch weer wel. Vette track in elk geval, en hetzelfde valt te zeggen over 'The rip', dat aanleunt bij Air, en het ogenschijnlijke niemendalletje 'Deep water', met een mannelijk achtergrondkoortje uit lang vervlogen tijden. Je blaast het haast weg, zo licht is het, maar tegelijk blaast het je van je sokken.

We geven toe: het heeft tijd en moeite gekost om de knop in ons hoofd om te draaien. Nostalgici hopen maar beter niet op een 2008-upgrade van 'Sour times' of 'All mine', want die komen bedrogen uit met 'Third'. Niettemin bewijst Portishead door zichzelf opnieuw uit te vinden nog altijd bijzonder relevant te zijn. Een comeback in stijl, heet dat dan. Eat that, Frank Vandenbroucke!

Frederik Jaques

© Cutting Edge -- 30 Apr 2008
images © Island Records/ Universal

Reageer