Cutting Edge

• X
• X
• X
• X
• 0

M83(2008)

Onderkoeld en breekbaar
Delen

Een plaat die je tegelijk aan Enya op sandalen, Jean-Michel Jarre en een verwilderde Kate Bush doet denken: sommigen huiveren alleen al bij de gedachte en wij rillen met plezier met hen mee. Dit is immers 2008, weet je wel. Maar kijk, als er daarnaast ook machtig mooie synths onder zachte vocalen worden gestopt, als de gitaren af en toe van stal worden gehaald en als er een virtuele droomwereld vol elfjes en prinsessen wordt geschapen, dan nemen wij die geitenwollen sokken er nu en dan met graagte bij. Weinig bands die daarmee wegkomen, vermoeden we, maar M83 zet alvast de standaard.

De Franse elektronicaband van Anthony Gonzalez is met 'Saturdays = youth' aan zijn derde album toe, en dat klinkt volgens ons ietsje meer retro en soft - om niet te zeggen 'neigend naar de eighties' - dan zijn voorgangers. Daar zal producer Ken Thomas ongetwijfeld voor iets tussen zitten: de man werkte eerder ook al samen met The Sugarcubes toen Björk het nog niet solo deed, en met Cocteau Twins. Ook met Sigur Rós trouwens, en ook dat hoor je in de uitwaaierende sferische flarden van M83 terugkeren.

Over het algemeen echter blijft M83 trouw aan zijn verleden: klanktapijten die bol staan van de gitaren, maar die tegelijk worden gestofzuigd door filterende elektronica, waardoor er over het hele album een eigen sfeer hangt. Een sfeer die al bij al onderkoeld en breekbaar aanvoelt, maar daar is niks mis mee. Eet anders eens een Zero die een dag in een zo koud mogelijke koelkast heeft gelegen, mocht je aan ons oordeel twijfelen.

Mooiste voorbeeld van die geslaagde symbiose is 'Couleurs', een epische instrumentale track die de luisteraar minutenlang in de ban houdt en pas loslaat wanneer de laatste noten zijn uitgestorven. Ongekende pracht, die niet overal op dit album te horen valt, want indien wél, dan hadden we deze vijf sterren toegekend, dat spreekt. Ook straf is 'Graveyard girl', een verrassend poppy tweede single uit het album, die zich wonderwel in het keurslijf van een afgemeten single wringt en weer wat nieuwe deuren richting mainstream kan openduwen. Daarmee hebben we de twee hoogtepunten van het album gehad: de rest zit net een leveltje lager en heeft zich voor ons na enkele luisterbeurten nog niet de onvergetelijkheid in gekatapulteerd.

Wat niet is, kan misschien nog komen. Begrijp ons sowieso niet verkeerd: misschien niet volledig onvergetelijk, maar hoe dan ook tijdloze klasse. En dan mág het zelfs naar de eighties ruiken.

Frederik Jaques

© Cutting Edge -- 30 Apr 2008
images © Virgin Records (EMI)

Reageer