Cutting Edge

• X
• X
• X
• 0
• 0

Kraak & Smaak(2008)

Dat smaakt naar meer krakers
Delen

Drie Hollanders die funk en house weer als dikke vriendjes met elkaar laten spelen en zelfs oogluikend toelaten als het hier en daar wat meer wordt dan alleen maar vriendschap en er niet eens een stetoscoop van doen is om verlekkerd van doktertje te kunnen spelen. Drie Hollanders bovendien die hun muzikale project niet eens een internationaal klinkende naam hebben aangemeten maar daar toch wereldwijd bijval mee oogsten. En niet in het minst: drie Hollanders die sinds kort ook op handen worden gedragen door Perez Hilton, de zelfverklaarde showbizzwatchkoning van het internet. Het zijn referenties die niet meteen standaard zijn op een cv van een deejayend drietal, maar die perfect van toepassing zijn op Kraak & Smaak uit het bescheiden Leiden.

Met 'Boogie angst' hadden ze zich enkele jaren geleden al uit hun eigen Leiden verlost, met 'Plastic people' lijken ze die weg richting eeuwige roem alleen maar met nog vastberadener tred te bewandelen. Single 'Squeeze me' met Ben Westbeech op zang oogst overal open doekjes en wordt door diezelfde Perez Hilton bijvoorbeeld treffend als 'where Amy Winehouse meets Moby' omschreven. Toch is het nummer niet volledig representatief voor het ganse album: dit is geen tweede 'St. Elsewhere' maar eerder een alleenstaand geinigheidje op een album dat het voor de rest vooral van de beats en de housy sound moet hebben. Denk aan Cassius, aan het helaas altijd illuster gebleven Kojak, hier en daar ook aan de rest van de French touch-sien of aan Minus 8 in 'Badman & Throbin'. En nu we toch aan het denken zijn: grijns bij 'Man of constant sorrow', gestuwd op een riedeltje met de sitar, ook nog eens bij de herinnering aan Panjabi MC's 'Mundian to bach ke' en besef dan dat het geen tijd later overvloeit in een killer track die even goed van Massive Attack had kunnen zijn. En dat terwijl het éigenlijk om een cover van een 'original' van folkie Dick Burnett uit 1928 gaat die George Clooney nog heeft staan zingen in 'Oh brother where art thou?'. En ja, dat hebben we even opgezocht. Straffe herwerking, gozers.

Toch is het niet overal even grandioos wat Kraak & Smaak aflevert. Er staan te veel tracks die te weinig van elkaar verschillen op dit album om van een vijfsterrenplaat te kunnen spreken. 'Squeeze me', 'Man of constant sorrow' en 'Ain't gonna take it no more' vallen op door hun exentriciteit en originaliteit, en zo hadden we er graag nog wat meer gehoord op 'Plastic people'. Nu smaken we het merendeel van de krakers, maar niet alles.

Kraak&Smaak speelt op 8/5 in de AB.

Frederik Jaques

© Cutting Edge -- 28 Apr 2008

Reageer