Cutting Edge

• X
• X
• X
• 0
• 0

The Cinematic Orchestra(2008)

En in de hal speelde een orkestje
Delen

Bij het immer vooruitstrevende Britse independent label Ninja Tune denken ze al lang niet meer in hokjes. Getuige daarvan bijvoorbeeld de nieuwe driedubbele compilatie 'Zen CD': bevatte de vorige nog hoofdzakelijk hiphop en de honderd varianten daarop, dan is de nieuwe verzamelaar - die we hier binnenkort ook in een review zullen meegeven - wel érg ruimdenkend: van stevige beats over potige rock richting ingetogen singer-songwriters én uiteraard nog altijd de nodige dosis al dan niet instrumentale hiphop.

Vaandeldrager van het eerste uur was The Cinematic Orchestra, een band die in één adem genoemd werd met ander schoon volk als The Herbaliser en Mr Scruff bijvoorbeeld. Er klonken aardig wat flarden hiphop in door, maar tegelijk was het ook allemaal bijzonder filmisch van inslag. 'Cinematic', indeed. The Cinematic Orchestra stond dan ook garant voor lang uitwaaierende lappen half-klassieke muziek, die zonder verpinken zouden kunnen dienen als de soundtrack bij een donkere alternatieve prent.

Het meest recente album 'Ma fleur' oogstte opnieuw heel wat bijval, en daarop volgde dan ook een langdurige tournee door Groot-Brittannië en de rest van de wereld. Jason Swinscoe, de geestelijke vader en oprichter van TSO, droomde er echter van om met zijn rasmuzikanten ook eens in een zaal te kunnen spelen, die zich perfect tot zijn muziek zou lenen. En dan kom je al gauw uit in Londens befaamdste concertzaal, die ooit The Stones en The Beatles op één avond herbergde, maar ook al de Dalai Lama en Muhammad Ali over de vloer kreeg: The Royal Albert Hall, majestueus en pompeus maar tegelijk legendarisch en fantastisch.

Toch beperkte Swinscoe zich qua nummers voor het gros van de avond tot de tracks uit 'Ma fleur', dat meest recente album. Enkel 'All that you give' en 'Flite' (uit 'Everyday') en 'Ode to the big sea' (uit 'Motion') vormen daarop een uitzondering en voor ons is dat een minpunt. In deze setting hadden we The Cinematic Orchestra graag eens een best-of zien spelen - een beetje zoals Portishead op het livealbum van Roseland NYC - zeker als de bedoeling er sowieso al was om het geheel op te nemen en op plaat te persen. Toegegeven: muzikaal zit het allemaal bijzonder snor, maar door de moeilijk verteerbare jazz nu en dan is dit geen ideal 'introductiealbum' voor newbies, eerder een musthave voor de fans.

Frederik Jaques

© Cutting Edge -- 06 Apr 2008
images © Ninja Tune / PIAS

Reageer