Cutting Edge

• X
• X
• X
• X
• 0

Camille(2008)

Er zit meer in een liedje dan je denkt

 

Van een hond kan je nog veel leren, jongens en meisjes. Dat je moet fluiten als je bang bent in het donker bijvoorbeeld, maar ook dat er meer in een liedje zit dan je denkt. Met die wetenschap zet je maar beter eens het tweede album van Camille, de zotte Parijse doos, op: 'Music hole' drijft voor 95 procent op geluidjes die uit de Fransoze voortkomen. Ze zingt, ze blaast, maakt snuivende geluidjes met de neus, slaat zichzelf ritmisch op de borst, gromt en doet dieren na. Jawel: 'Music hole' is een hoofdzakelijk a-capella album, zoals ook haar grote succesalbum 'Le fil' er één was. En wat meer is: daarmee pakte ze zowat alle muziekprijzen die er te pakken zijn in Frankrijk én verkocht ze meer dan ze ooit had durven dromen.

Nu lijkt ze buiten de landsgrenzen te willen breken met haar vreemde maar geniale ding: ze zingt voornamelijk in het Engels, al zijn de bekende Franse voorbeelden nooit ver weg. Nu eens horen we een halfdronken Patricia Kaas in de stem van Camille, even later is het dan weer Edith Piaff of gaat ze, zoals in 'Cats and dogs', de toer van het cabaret op, inclusief netkousen en hoge hakken. Poe-poe-pidoe.

Omdat ze het ook niet allemáál zelf kan doen, heeft Camille voor dit album ook de hulp ingeroepen van een tapdanseres, een beatboxer van Saian Supa Crew, Braziliaanse bodypercussionists en zelfs Jamie Cullum. Die laatste komt uiteraard piano spelen, maar tokkelt en timmert er ook op.

We zouden nog heel veel kunnen vertellen over Camille, want sinds we het album voor het eerst hebben gehoord, zijn we naarstig op zoek gegaan op het web en zagen we fantástische liveperformances, een knappe eigen website én een achttien minuten durende reportage waarin la Camille zichzelf op hilarische wijze interviewt. Het lijkt ons dat je Camille maar beter als een totaalconcept over je heen laat donderen: dit is geen plaatje dat je even tijdens de drukke ochtendspits opzet als achtergrondmuziek, maar een intensieve ontdekkingstocht waarin telkens weer nieuwe vondsten van Camille komen bovendrijven. Vergelijk het met 'Medulla' van Björk, maar tel er dan nog flink wat zelfrelativerende humor bij, en je komt wel ongeveer in de buurt.

Een album dat heerlijk kan zijn als je het savoureert met de nodige achtergrondkennis: als je weet hoe het tot stand is gekomen en hoe ze het telkens weer opnieuw tot leven brengt. Pas dán wordt het veel meer dan zomaar een eindeloos lijkend a-capella album en geeft het al zijn geheimen prijs.  En mocht je plots instant verliefdheid voelen opborrelen: hela, wij hadden haar éérst gezien!

Frederik Jaques

© Cutting Edge -- 06 Apr 2008
images © Charisma

Reageer