Cutting Edge

• X
• X
• X
• 0
• 0

Gnarls Barkley(2008)

Krankzinnig in tweevoud

 

Soms heb je van die muzikale projecten die zodanig origineel zijn in hun geheel, dat het telkens weer verlangend uitkijken wordt naar het vervolg. We weten niet wat jullie ervan denken, maar voor ons is het project van Cee-Lo en Danger Mouse, zeg maar Gnarls Barkley, zo'n exemplaar. Met 'Crazy' schreven ze dé hit van 2006, terwijl het album 'St Elsewhere' wereldwijd honderdduizenden keren over de toonbank ging. En dat voor een vreemdsoortig amalgaam aan muziekstijlen, dat precies altijd en overal tussen twee stoelen leek te vallen, maar net daardoor zo verfrissend klonk. Legendarisch - nu al - zijn ook de optredens van Gnarls Barkley: veelkleurig, met knappe jongedames die niet alleen hun violen strelen maar ook mee heupwiegen en van het podium één grote show maken. Een feestje on stage, dat zich bijvoorbeeld in het Minnewaterpark vertaalde tot dolle ambiance tijdens het Cactusfestival.

Voor ons part mogen de twee weirdo's dit jaar wéér op die affiche, want ook opvolger 'The odd couple' bevat voldoende lekkers om weer de hele zaak op zijn kop te zetten. Eerste single 'Run (I'm a natural disaster)' werd al eerder op de mensheid losgelaten en valt overal in goeie aarde, behalve bij mensen met epilepsie: de videoclip bevat te veel snelflitsende beelden en werd daarom her en der al van de buis gehaald. 'The odd couple' telt dertien tracks en voor de luisteraar betekent dat een roetsjbaan langs hevige stompers ('Going on'), een uitje richting retro psychedelica ('Surprise'), een ballad die uiteindelijk toch niet echt een ballad blijkt te zijn ('No time soon'), argeloze bubblegumpop ('Blind Mary'), lijzige reggae ('She knows') en zelfs een soort schreeuwerige punk ('Whatever'). Die laatste hoort niet echt thuis tussen de voor de rest prima tracks, want lijkt snel-snel in elkaar geflanst - tenzij dat net de bedoeling is en het als een pastiche gezien moet worden.

Nog zo'n draak is 'Open book', waarbij producer Danger Mouse alle wetten van de ritmische logica tart, alsof hij zijn kop koffie over de knoppen met de beats heeft gemorst. Een nobele poging en bijzonder gedurfd, maar we zouden liegen als we zouden stellen dat het daarom ook meteen knap gedaan is. Dan hebben wij het meer voor - what's in a name - 'A little better' waarmee 'The odd couple' afsluit: vette en logge beats en een uitstekende song, zoals we er ook zoveel hebben gekregen op hun debuut destijds. Al bij al wordt het niveau van deze afsluiter onvoldoende vaak gehaald om van een volledig grandioos album te spreken, maar de verwachtingen waren dan ook bijzonder hoog gespannen.

Frederik Jaques

© Cutting Edge -- 03 Apr 2008
images © Warner Music

Reageer