Cutting Edge

• X
• X
• X
• X
• 0

Transit(2008)

De luchtaanvallen zijn voorbij

 

Van een geslaagde metamorfose gesproken: tot voor enkele jaren maakten de Vlaamse jongens van Transit nog postrock die verdacht sterk naar Explosions In The Sky rook. Meer zelfs: hadden onvermoede luisteraars langs hun neus weg opgemerkt dat het geen slechte coverband was van die Grote Idolen Met Gierende Gitaren, dan hadden sommigen het nog voor waar kunnen aannemen ook. Maar zie: een platencontract bij het voorname label Zeal (zie ook onder andere Tomàn en Sleepingdog), voldoende tijd en boterhammen - en niet te vergeten: dat potje yoghurt daags voor een goeie Transit!, het nemen van de juiste beslissingen, en daar ligt hij te blinken in de eerste prille lentezon: een zeven nummers tellend kleinood, dat zich nog altijd graag aanschurkt tegen Explosions, maar ook andere vriendjes in de tuin laat meespelen. En da's een goeie zaak, wil je niet als copycat versleten worden.

Ja, natuurlijk zijn er nog altijd van die langgerekte uitwaaierende flarden gitaarmuziek, zoals in 'Boat song' en 'Maribor' en ja, wij vinden dat nog altijd fijn om de ogen bij te sluiten en hevig van jajaja te knikken met het hoofd. Maar er is ook meer en ánders, zoals het weergaloze 'Thor', waarbij de luisteraar zich op een tocht door het donker waagt, alsof er plots leden van Mùm of Sigur Rós - in elk geval een band met een vervelend accentje in de groepsnaam, quoi - bij Transit horen. Gefluister en zweverig gezang, met dank aan inlands talent als daar zijn Chantal Acda (Sleepingdog), Christoph Vandewoude (Soon), Dieter Cuypers, Mathijs Bertel en Wouter Vlaminck (Tomàn).

Of 'No smoking gun', een uiteindelijk wild om zich heen schoppende bal razernij, of 'Trees', een lied dat even goed over bomen als over een oervlaamse meisjesnaam kan gaan maar waarvan wij op het tweede hopen. Of 'January', met veertien minuten en een klets het bewijs dat het duidelijk het korte februari niet is, ha. 

De kerels van Transit hebben er goed aan gedaan wijdere horizonten te verkennen: het biedt hen muzikaal een ruimer palet aan mogelijkheden dan in het nauwe stramien van de postrock én het album zwelt erdoor als een schep maïs op een heet vuurtje. Knapperig, gevarieerd en zonder ook maar één moment te vervelen: faut le faire, in dat genre. Als ze dat live ook nog weten over te brengen, dan kan alleen erkenning hun deel zijn.

Frederik Jaques

© Cutting Edge -- 03 Apr 2008
images © Zeal Records

Reageer