Cutting Edge

• X
• X
• X
• 0
• 0

Voicst(2008)

Niet voor één gat te vangen

  Niet voor één gat te vangen, dit stelletje Amsterdammers. Net wanneer je denkt dat je ze wegens hun meezingfactor en oehs en aahs mag klasseren onder de noemer ‘college rock' slaan ze een hobbelig landweggetje in en geven een warse ruk aan die gitaar. Waardoor je ze dan eerder als alternativo's gaat bestempelen, maar dan blijkt de stem van de zanger plots onmiskenbaar sterk op die van frickin' Robbie Williams te lijken. En amper ben je van die schok bekomen, of daar weerklinken trompetjes die ze ook bij Cake zo graag in hun werk integreren. Of een sound die weggelopen lijkt uit het laatste album van Pete Philly & Perquisite. Dat laatste is trouwens niet zo verwonderlijk: Voicst zat samen in hetzelfde complex in het noorden van Frankrijk toen ook dat Nederhoppende duo daar een album ging opnemen. Voicst deed mee op het bewuste album ‘Mystery repeats', terwijl ook Perquisite op één track van ‘A tale of two devils' zijn productieskills heeft kunnen botvieren.

Die variatie zit ook in zowat elk individueel nummer: enkele lijntjes samenzang hier, een onverwachte muzikale kronkel in het refrein daar of enige yells om de luisteraar op te zwepen. ‘Als het maar beweegt', zouden Peter en Stany zeggen, en wij zouden met zijn allen meehuppen op ‘Everyday I work on the road' of zachtjes wiegen op ‘Second blow', want als er één constante doorheen het album kronkelt, dan is het wel dat er bewogen mag worden. Het gaat vooruit bij Voicst en het klinkt ongedwongen fris, en net daarom prefereren wij deze eerder obscure Nederlanders boven pakweg Kane, Krezip of godbetert Volumia. Geen dramatiek of overdreven pathos, maar gebalde poppy rocksongs in het genre van Fountains of Wayne of - waarom niet - de Fransozen van Phoenix.

Ondanks al die loftuitingen zijn we nog niet volledig gewonnen voor dit album. Zelfs al benadert de productie de perfectie, klinken de stem prima en de instrumenten zoals ze moeten klinken, zelfs al worden we op onze wenken bediend met een gevarieerd album dat telkens weer probeert te verrassen, zelfs al komt de trompettist van de begeleidingsband van Beyoncé meedoen, dan nog betekent dat geen garantie op een aaneenrijging van pareltjes van songs.

Onze sympathie hebben ze al voor zich gewonnen, maar om ook aanspraak te kunnen maken op onze idolatrie zal het de volgende keer nog net ietsje straffer moeten. Het voordeel van de twijfel krijgen ze sowieso!

Frederik Jaques

© Cutting Edge -- 30 Mar 2008
images © PIAS / Goodbusy Records

Reageer