Cutting Edge

• X
• X
• X
• X
• 0

Puggy (2008)

Theatrale toegankelijkheid

 

Theatrale toegankelijkheid: ziedaar in twee woorden waar Puggy grotendeels voor staat. In 'The luckiest crime' klinkt de groep als System Of A Down in een zeer zachtaardige bui, waarbij het grove geschut in de kast wordt gelaten, maar de pathetiek niet veraf is. 'Dubois' doet dan weer denken aan Coheed and Cambria: even zwierig en alle uithoeken van het muzikale spectrum verkennend. Hier en daar worden we er ook aan herinnerd dat we 'Trompe l'oeil' van de Canadese groep Malajube nog altijd een briljant album vinden en dat Puggy daar een uitstekend verlengstuk van is.

Namedroppen, het is mooi, maar Puggy kan ook een eigen gezicht tonen: dat van bijzonder toegankelijke middle of the road emorock, waarvoor meisjes aller landen met gemak in trossen van vijf op de knietjes zullen vallen. Toch behoudt frontman Mathew Irons zijn waardigheid en vooral zijn ietwat trillende stemgeluid, zoals Matt Bellamy van Muse daar ook een krak in is. Voeg daarbij meerstemmigheid zoals in 'Out of hand' en 'Chez madame Louise' en je komt tot een ronduit verbluffend resultaat, dat een stap verder gaat dan hapklare 'alternatieve' liedjes voor de hitparade.

Omdat we het muzikale voorrang wilden geven, zijn we met opzet met een grote boog rond het belangrijkste weetje gewandeld: Puggy ontstond warempel in Brussel, in een café, midden in de nacht. Jammer genoeg waren het een Brit en een Fransman die aan de praat raakten en een band oprichtten en werd het een trio toen er ook nog een Zweedse drummer bij kwam, maar toch... De kiem ligt in onze hoofstad én het drietal verblijft ook nog geregeld in België. Toch kan daar snel verandering in komen, want ze mochten al optreden met Incubus en het voorprogramma verzorgen van Smashing Pumpkins. Met de release van 'Dubois died today' zou het wel eens erg snel kunnen gaan voor Puggy.

Troeven genoeg in elk geval: prima stem, prima muzikanten, wat ons betreft straf genoeg om in het indievakje gepropt te worden en tegelijk niet te moeilijk voor de massa. Weinig tot geen miskleunen op dit album, hier en daar een flamencogitaar om het geheel nog wat zuiders te kleuren op de koop toe ('We'll see') en elders die typisch Franse zigeunersfeer, zoals in het met ska opgesmukte 'Yeah yeah yeah yeah'. Voor geen gat te vangen, die mannen van Puggy, al hadden ze beter kunnen verbergen dat de intro van 'Burned' wel erg veel weg heeft van een klassieker van Phoenix. Dát dan weer wel.

Frederik Jaques

© Cutting Edge -- 12 Mar 2008
images © Talkie

Reageer